Mateusz Pojnar: Zagrałeś w Astrze sześć sezonów. Jak to się potoczyło sześć lat temu, że wybrałeś akurat Nową Sól?

Paweł Skibicki: Przyjechałem tutaj z Zielonej Góry, gdzie rok wcześniej przeprowadziłem się z Wrocławia. Na Nową Sól namówił mnie Wojciech Lis, który był wtedy kapitanem Koliberków. Nowosolska atmosfera i poziom sportowy bardzo mi odpowiadał, więc nie zastanawiałem się zbyt długo nad decyzją, która okazała się trafna. Bardzo dobrze wspominam tamtą ekipę.

Po czasie spędzonym w mieście czujesz się już nowosolaninem? Dobrze ci tutaj?

Do zamieszkania w Nowej Soli namówiła mnie żona. Nigdy nie przepadałem za dużymi miastami, jak Wrocław czy Zielona Góra. Nowa Sól wydawała się w sam raz. Jest tutaj wszystko, czego potrzeba. Poznałem wielu wspaniałych ludzi i mogę śmiało powiedzieć, że Nowa Sól to moje miasto.

Czemu zdecydowałeś się na zawieszenie butów na kołku?

Postanowiłem zrezygnować z grania ze względów służbowych. Zdarza się, że muszę wyjechać na cały dzień lub dwa w Polskę czy za granicę, a w obecnej sytuacji, po awansie do Tauron 1. Ligi, to jest nie do zaakceptowania. Ten poziom nie wybaczy takich akcji.

Nie żal ci odchodzić w momencie, w którym wywalczyliście upragniony awans?

I tak, i nie. To dobry moment, bo czuję, że zrobiliśmy coś naprawdę dobrego dla klubu i miasta. Z drugiej strony ciągnie wilka do lasu i jednak przykro będzie oglądać mecze z trybun. W pewnym momencie człowiek uświadamia sobie, że już mistrzem świata nie będzie i najwyższa pora skupić się na rodzinie i obowiązkach służbowych [uśmiech].

A nie myślisz o tym, żeby pograć sobie gdzieś w okolicy w niższej lidze?

Początkowo myślałem, ale dziś granie w II lidze wiąże się z bardzo dalekimi wyjazdami i nie do końca mi się to opłaca. Jednak nie wykluczam, że przy dobrych warunkach może gdzieś jeszcze machnę ręką [śmiech].

Które momenty, mecze w Astrze zapamiętasz w sposób szczególny?

Cały sezon, gdy po raz pierwszy awansowaliśmy do finałów o awans do I ligi. Atmosfera i ludzie, którzy tworzyli ten zespół, to było coś, czego nie zapomnę do końca życia.

Następnym momentem jest mecz z Chełmem w półfinałach w sezonie 2021/2022, z którego wyszliśmy obronną ręką z dołka – delikatnie mówiąc – w końcówce meczu. Uważam, że to spotkanie bardzo przyczyniło się pod względem mentalnym do końcowego sukcesu w tym sezonie.

No i cały turniej finałowy, który odbył się w Nowej Soli. Trudno wybrać konkretny moment, bo całe trzy dni były dla mnie szczególne. Plus te po turnieju, gdy mogliśmy z czystym sercem świętować awans do I ligi.

Jak myślisz, na co będzie stać Astrę w najbliższym sezonie? W co powinna celować?

Poznałem nowych chłopaków, ale jeszcze nie wiem, co prezentują na boisku. Astra ma w składzie doświadczonych i ogranych graczy, jak np. Mateusz Nożewski, którzy nie pękną w ważnych momentach. I takich jak Ruciński czy Kowalczyk, którzy mają coś do udowodnienia sobie i innym.

Wiem, że ten sezon będzie trudny dla klubu i kibiców. Poprzedni przyzwyczaił wszystkich do zwycięstw, a teraz będzie zupełnie inaczej. Każdą wygraną trzeba będzie wyszarpać. Kibice muszę być świadomi, że to już całkiem inne granie. Nie możemy oczekiwać od chłopaków, że będą zwyciężać raz za razem. Przy złym ułożeniu terminarza mogą się przytrafić nawet serie porażek, czego oczywiście nie życzę, ale kibice i zawodnicy muszą być na to przygotowani.

Beniaminek z Nowej Soli się utrzyma i to powinno zadowolić każdego kibica.

Chciałbyś komuś podziękować za te lata w Astrze?

Na podziękowania przyjdzie jeszcze czas [uśmiech].

Mam nadzieję, że nadal będziemy się widywać na meczach?

Obowiązkowo. Wspólnie z Dawidem Witkiewiczem już wiemy, jak się do tego przygotować.

Jan Dąbrowski z nagrodą specjalną Sportowa Osobowość!

Wieloletni działacz MKST Astra Nowa Sól został laureatem nagrody specjalnej Tygodnik Krąg Sportowa Osobowość podczas 4 Plebiscytu Najpopularniejsi Sportowcy Powiatu Nowosolskiego.

– Pan Janek jest niesamowitym, bardzo życzliwym człowiekiem. Niezwykle otwartym – mówi o laureacie Przemysław Jeton, prezes Astry Nowa Sól. – Bagaż doświadczeń, jaki nosi na plecach – i w życiu, i w sporcie – jest olbrzymi.

Jan Dąbrowski jest sportowym społecznikiem, działaczem Astry od samego początku funkcjonowania klubu. Z nowosolską siatkówką jest związany praktycznie od jej startu.

– Zawsze podkreśla, że jest w klubie ponad 50 lat – opowiada prezes Jeton. – Nadal jest na każdym meczu Astry – nieważne czy grają grupy młodzieżowe, czy seniorzy. Nasze domowe mecze bez pana Janka nie mogą się odbyć. W każdej hali w Nowej Soli ma swoje wytyczone miejsce i zawsze siada właśnie tam. Pilnuje porządku [uśmiech]. Zawsze nosi swój kajet, podpytuje o wyniki meczów – wszystko skrupulatnie notuje.

Przemysław Jeton nie ma wątpliwości: pan Jan żyje sportem.

– Chyba dlatego cały czas jest w tak świetnej formie mimo podeszłego wieku – mówi. – Siatkówka jest jego olbrzymią pasją, razem z działką – największą. Jestem bardzo wdzięczny waszej redakcji, że przyznaliście panu Jankowi tę nagrodę. Naprawdę na nią zasłużył.

Mateusz P0jnar – Tygodnik Krąg

„Przypominam sobie, że dobrze mi się grało na nowosolskim parkiecie i oby w tym sezonie też tak było”. – Rozmowa z atakującym Bartoszem Kowalczykiem, nowym siatkarzem Astry Nowa Sól

Mateusz Pojnar: Opowiedz kibicom o swojej siatkarskiej przeszłości.

Bartosz Kowalczyk: Po ukończeniu SMS PZPS w Spale moim pierwszym klubem był Orzeł Międzyrzecz. Razem z tą drużyną udało nam się awansować do turnieju finałowego o wejście do I ligi.

Po sezonie w II lidze przeszedłem do pierwszoligowego KPS Siedlce. Tam, tak uważam, rozegrałem swój najlepszy jak dotąd indywidualnie sezon. Z kolegami zajęliśmy ósme miejsce w tabeli.

Kolejnym klubem był MCKiS Jaworzno, z którym zajęliśmy dziewiąte miejsce w I lidze.

Teraz wracasz po długiej kontuzji.

Tak, miałem roczną przerwę, bo zerwałem ścięgno Achillesa. Szczerze mówiąc, nigdy nie byłem tak głodny gry jak teraz [uśmiech].

Dlaczego chciałeś zasilić akurat Astrę?

Z wielu powodów podjąłem decyzję, że chcę grać w Nowej Soli. Wśród nich jest przede wszystkim ambitny cel, czyli awans. Prócz tego na pewno potencjał drużyny i duża chęć rozwoju, powrotu do formy po kontuzji.

Co uważasz za swoje największe siatkarskie atuty?

Uważam, że moim dużym atutem jest atak na wysokiej piłce z tzw. piłek sytuacyjnych.

A jak oceniasz siłę Astry? Kiedyś grałeś przeciwko niej w play-offach. Prezes klubu Przemysław Jeton mówił mi, że napsułeś nam wtedy krwi.

Pamiętam tamte play-offy, musieliśmy się z Orłem mocno natrudzić, by pokonać Nową Sól. Astra zawsze była mocną drużyną, z którą każdy mecz był wymagający.

Przypominam sobie również, że dobrze mi się grało na nowosolskim parkiecie i oby w tym sezonie też tak było [uśmiech].

Myślisz, że awans do I ligi już w nadchodzącym sezonie jest realny?

Z całą pewnością. Ale sezon jak zwykle wszystko zweryfikuje. Jednak mocno wierzę w awans.

– Nie ma znaczenia, gdzie oglądam mecze naszych siatkarzy. Zawsze robię to na stojąco, z klubowym szalikiem na szyi. Nie potrafię inaczej – mówi prezydent Jacek Milewski. Rozmawiamy też o nowej hali czy o piłce ręcznej

Mateusz Pojnar: Pan jest – może trochę żartobliwie – nazywany pierwszym kibicem Astry. To musiał być dla pana ciężki sezon, bo nie mógł pan wejść do hali przez pandemię i obostrzenia.

Jacek Milewski: Powiedzieć o mijającym sezonie „ciężki”, to nic nie powiedzieć. Czułem się, jakby mi odebrano część mojego życia [śmiech]. Bardzo ważną część, ale to już za mną.

Mam nadzieję, że w następnym sezonie, podczas walki Koliberków o awans do I ligi, nie opuszczę już żadnego meczu. I w domu, i na wyjeździe.

Naprawdę w domu też pan oglądał mecze na stojąco?

To nie ma znaczenia, gdzie oglądam mecze naszych siatkarzy. Zawsze robię to na stojąco, z klubowym szalikiem na szyi. Nie potrafię inaczej.

To które spotkanie dostarczyło najwięcej emocji?

W sezonie zasadniczym to był mecz z faworytem naszej grupy – Chrobrym Głogów – u siebie. Wygrywaliśmy już 2:0 w setach, ale coś się zacięło i w efekcie polegliśmy 2:3.

Jednak to mecze w play-offach zawsze dostarczają najwięcej emocji. Taka ich natura, ale też ciężar gatunkowy. Tym razem najwięcej emocji było w trzecim meczu z Sobieskim Żagań, rozegranym u nas w hali, gdzie niestety przegraliśmy po morderczej walce 2:3. To był decydujący moment tego sezonu, który w konsekwencji nie pozwolił awansować Koliberkom do turnieju półfinałowego.

Po tym meczu miałem ogromny niedosyt, ale gramy dalej.

Teraz Astra kompletuje nową drużynę, częściowo zostały już podpisane umowy. Pan wiele razy podkreślał, że nasi siatkarze powinni mieć w składzie jak najwięcej wychowanków. Co dzisiaj pan o tym myśli?

Po kilku sezonach uczestniczenia w budowaniu fundamentów ewentualnego awansu naszej drużyny do I ligi trochę zweryfikowałem ten pogląd. Na pierwszym miejscu stawiam dziś osiągnięcie celu, a do tego potrzeba zdecydowanych wzmocnień. Jednak jestem przekonany, że w nowej drużynie znajdzie się też miejsce dla nowosolan. I to w pierwszej szóstce.

Rusza budowa hali widowiskowo-sportowej. Wszystko wskazuje na to, że za rok już usiądziemy na trybunach. Myśli pan, że będziemy kibicować I lidze siatkówki czy może I lidze piłki ręcznej?

Obu dyscyplinom życzę sukcesów, jednak moje serce należy do Koliberków. Moim wielkim marzeniem jest to, żeby na inaugurację nowej hali został rozegrany mecz w I lidze siatkówki: MKST Astra Nowa Sól – SPS Chrobry Głogów, z tysiącem osób na trybunach. Chrobry jest już w I lidze, czas na Koliberki. Najwyższy czas.

Właściwie dlaczego stał się pan kibicem siatkówki, skoro trenował pan intensywnie piłkę ręczną? Mówią, że stara miłość nie rdzewieje, to może jednak dwie I ligi?

Sam się nad tym zastanawiam, ale jeśli chodzi o siatkówkę, kilka lat temu na pierwszy mecz – po wielu namowach – zabrał mnie mój samorządowy przyjaciel Rysiu Biesiada. Przyszedłem, zobaczyłem i… zakochałem się w Koliberkach od pierwszej piłki. Do tego stopnia, że towarzyszę drużynie na trybunach również na wyjazdach.

Tak już mam, że jak w coś wchodzę, to na zabój [śmiech]. Tak jest w mojej miłości zarówno do naszego miasta, jak i Koliberków.

A I liga piłki ręcznej? Za jakiś czas, czemu nie?

Nową Sól stać na dwie drużyny w I lidze?

Nasze miasto cały czas się rozwija gospodarczo, a to wiąże się z coraz większymi wpływami do miejskiego budżetu. Czas pokaże.

Przykład Głogowa pokazuje, że wejść do I ligi to jedno, a utrzymać się – drugie. Chrobry musiał ciężko pracować i ponownie wspinać się na wyższą półkę. Jak pan to skomentuje w kontekście Astry?

Dotychczas wspólnie z działaczami Astry i sponsorami zrobiliśmy wszystko, by przygotować fundament pod awans do I ligi. Powstała silna Lokalna Grupa Sponsorów. Nowa Sól buduje halę sportowo-widowiskową i gwarantuje minimum 30 proc. budżetu.

Reszta w rękach trenerów i zawodników, ale nie wyobrażam sobie spadku po jednym sezonie z powrotem do II ligi. Jestem pewien, że wspólnie zrobimy wszystko, by zagościć w wyższej klasie rozgrywkowej na dłużej.

Kiedy rozegramy pierwszy mecz w hali przy ul. Zjednoczenia? W nowym obiekcie będzie pan miał swoje stojące miejsce?

Umowny termin oddania hali to lipiec przyszłego roku. Patrząc na dzisiejsze tempo robót, wydaje się niezagrożony.

Pierwszy mecz w I lidze, we wrześniu 2021 r., to nasz wspólny cel, a może nawet obowiązek [śmiech]. Zwyczajowo mam swoje stojące miejsce w hali przy ul. Botanicznej. Bardzo liczę na to, że będę takie miał w nowym obiekcie. Kibicowanie weszło mi w krew i potrzebuje tego jak tlenu.

Mateusz Pojnar – Tygodnik Krąg

Po wielu latach na ławce trenerskiej seniorów Aleksander Karimow spędził rok obserwując grę Koliberków w roli wiceprezesa Astry. Naszym Czytelnikom opowiada o minionym sezonie i przyszłości nowosolskiej siatkówki. – Budujemy silny zespół – i to jest priorytet – podkreśla

Monika Owczarek: Miniony rok spędziłeś w nowej roli wiceprezesa Astry. Obserwując z innej pozycji, według ciebie jaki to był sezon?

Aleksander Karimow: Jak praktycznie każdy nie był łatwy. Tym razem pandemia dodatkowo torpedowała plany i założenia, które jak zawsze przed sezonem sobie zakładamy.

Mieliśmy ograniczoną ilość sparingów, w pewnym momencie też mocne ograniczenie, jeśli chodzi o zdrowie zawodników. Samopoczucie psychiczne wpływało na przebieg treningów, na zachowanie zawodników w czasie meczów. Oczywiście ten problem dotykał wszystkich drużyn. Jakoś sobie musieliśmy z tym radzić.

Z przebiegu sezonu pod względem sportowym zdarzyła nam się jedna wpadka z Legnicą. Pozostała część sezonu była stabilna. Szkoda przegranego meczu z Głogowem u siebie, bo prowadziliśmy 2:0 i nie utrzymaliśmy tempa.

Jeśli chodzi o sprawy organizacyjne, zawodnicy mieli wszystko to, co im było potrzebne. W rozmowach z nami podkreślali, że są bardzo zadowoleni z poziomu organizacyjnego klubu, że wszystko jest dopięte na ostatni guzik – począwszy od treningów, a kończąc na meczach. Są zadowoleni także ze spraw związanych z odnową biologiczną, opieką medyczną i fizjoterapeutyczną. Na ten temat wypowiadali się w samych superlatywach. Mówili, że komfort trenowania mieli zapewniony na bardzo wysokim poziomie. Będziemy dokładać wszelkich starań, żeby nadal tak było.

Zacząłeś działać w zarządzie, zostawiając ławkę trenerską seniorów. Trudno było ci się odnaleźć w nowej roli?

Oczywiście, że brakowało mi ławki trenerskiej i tej atmosfery. Człowiek czuje się bezradny, bo wie, że zrobił wszystko, maksimum tego, co było potrzebne, ale nie ma żadnego wpływu na działania boiskowe. Razem z prezesem Przemkiem Jetonem pomału przyzwyczajamy się do tej nowej roli.

Jeśli chodzi o mnie, rekompensuję to sobie byciem na ławce trenerskiej w zespole Młodej Astry.

I właśnie młodzież jest ważna dla klubu.

Młoda Astra zajęła piąte miejsce, a chcieliśmy dotrzeć do finału rozgrywek. Pozostał mały niedosyt. Przegraliśmy dwa mecze w Gorzowie po 2:1. Byliśmy bardzo blisko, ale zabrakło nam boiskowego cwaniactwa i doświadczenia. Wygrywaliśmy w setach, a w końcówce zabrakło nam meczowego obycia.

Jestem pełen optymizmu, bo w tym roku mieliśmy w tej grupie wiekowej dwa zespoły i jeden zajął piąte, a drugi szóste miejsce w rozgrywkach młodzika. Te zespoły zostaną w tym roku połączone i będą za chwilę dolnym rocznikiem kadeta. W kadecie gra pierwsza i druga klasa szkoły średniej. My będziemy mieli ten dolny rocznik, jednak potencjał w zespole jest bardzo duży. Myślę, że w tym roku ponownie wyznaczymy sobie cel w postaci finału. A czy go osiągniemy, to się okaże. Trzeba walczyć i starać się, bo przecież inne zespoły nie spoczywają na laurach i też chcą wygrywać.

Czyli mamy solidną siatkówkę na wszystkich szczeblach, co daje nadzieję na nowych rekrutów do seniorskiej ligi.

Dokładnie. W tym roku junior zajął drugie miejsce, kadet trzecie, a młodzik – jak już mówiłem – piąte i szóste. Jesteśmy w czubie województwa i mamy dobrych młodych siatkarzy. Mam nadzieję, że okres pandemii minie i kibice będą mogli odwiedzać hale i wspierać naszych sportowców.

Trzeba też zwrócić uwagę, że mamy jeszcze zespoły najmłodszych Kinderków. To fantastyczni mali ludzie, którzy są naszym najmłodszym narybkiem. Na każdym szczeblu mamy profesjonalnych trenerów. Zapraszam wszystkich chętnych, którzy chcą do nas dołączyć. Zależy nam, żeby utrzymać nasz cykl szkolenia.

Jest ligowa przerwa, ale treningi młodzików wciąż trwają. Czym jeszcze się teraz zajmujesz?

Trwają rozmowy, żeby zakontraktować zawodników na przyszły sezon. Potrzebni są tacy sportowcy, którzy podniosą poziom gry. Chcemy dokonać pewnych zmian, bo i zawodnicy mają swoje inne, czasami pozasportowe, plany. Niektórzy podjęli chęć gry w innym klubie. Budujemy silny zespół – i to jest priorytet. Nie ukrywamy, że z seniorskim zespołem chcemy się bić o I ligę.

Zespół z Żagania przegrał, po bardzo wyrównanym boju, z doskonałymi zawodnikami, trenującymi i uczącymi się w Spale. To już zawodnicy z całej Polski, wyselekcjonowani, najlepsi. To pokazuje, że jesteśmy wszyscy na wysokim poziomie i śmiało możemy stawać do walki o najwyższe cele.

Tymczasem szkolenie dla młodszych będzie trwało do końca czerwca. Za chwilę uruchomimy też plażę i tam będziemy walczyć o medale.

Od roku mniej krzyczy na linii, skupia się na statystyce, analizuje ustawienia. Andrzej Krzyśko, drugi trener Astry Nowa Sól, mówi o swoim pierwszym roku z zawodowcami. – Wiemy, jak budować nowy zespół. Wiemy, czego nam potrzeba – zapewnia Krzyśko

Monika Owczarek: Jaki to był dla pana sezon?

Andrzej Krzyśko: Wyjątkowy, choć jest niedosyt. Tym większy, bo wiem, że moglibyśmy dalej grać. Najbardziej żal tego trzeciego meczu u nas z Żaganiem. Niedokończony tie-break i później w Żaganiu tego zwycięstwa zabrakło.

To następne doświadczenie dla nas. Rok był specyficzny, z pandemią w tle, bez kibiców, dopadła nas kwarantanna. Mieliśmy wiele przebojów. Dzisiaj na pewno wiemy, jak budować nowy zespół. Wiemy, czego nam potrzeba.

Dotychczas trenował pan dzieci i młodzież. Jaka jest różnica w treningach z dorosłymi, co najbardziej pana uderzyło?

W sumie wyobrażałem sobie, że to tak będzie wyglądać. Sposób treningu znacznie odbiega od trenowania młodszych zawodników. W przypadku zawodników klasy Koliberków wygląda to inaczej.

Nie spodziewałem się, że zdrowie ma tutaj priorytetowe znaczenie. Jeżeli wszyscy są zdrowi i nikogo nic nie boli, to można trenować więcej. Niestety, przychodzi taki moment, że większość się na coś skarży i trzeba grać ostrożnie, treningi dopasowywać do możliwości.

Z młodzieżą jest inaczej. Jak jest kontuzja z przypadku, to – wiadomo – młody zawodnik dochodzi do siebie, wraca powoli i gramy dalej. W sytuacji zawodowych siatkarzy to ma już kluczowe znaczenie. Większość z nich pracuje, po ośmiu godzinach pracy przyjeżdżają na trening. Tak się dzieje dzień w dzień. Bywają przemęczeni. Trzeba dopasowywać treningi i ich moc do dnia tygodnia. Często musieliśmy zmieniać plan treningu, bo odzywały się przeciążenia.

Z zawodowymi siatkarzami więcej bazuje się na tym, co umieją. To świadomi sportowcy, znają swoje możliwości. Jeśli chodzi o pewne nawyki, to niektórych się już nie zmieni. Dopasowujemy się do tego, co mają. A jeśli chodzi o młodzież, ciągle trwa szkolenie techniczne, uczymy ich właściwego postępowania. Im starszy, tym bardziej wykorzystujemy to, co potrafi. To chyba największa różnica w pracy trenerskiej z juniorami i seniorami.

Diametralnie zmieniła się pana rola w sztabie szkoleniowym. Drugi trener ma wiele ważnych, ale jednak innych zadań niż głównodowodzący.

Na meczach muszę być skupiony, uważać na wszystko, co dzieje się na boisku. Wcześniej stałem przy linii i krzyczałem do swoich chłopaków, przekazywałem informacje. Tutaj, żeby nie robić zamieszania, to pierwszy trener jest od tego – on udziela wskazówek w trakcie meczu. Oczywiście na zapleczu to przegadujemy, analizujemy i po podjęciu decyzji pierwszy trener to wyjaśnia siatkarzom. To inna rola, trzeba pracować z komputerem, sprawdzić, gdzie są różnice, oceniać, analizować i zwracać uwagę na to, co w danym momencie najważniejsze.

Początkowo trudno mi było wysiedzieć na ławce. Nigdy wcześniej nie musiałem być tak opanowany, podbiegałem do linii, instruowałem. Tutaj – niestety – na co innego trzeba zwrócić uwagę. Dla mnie to jest nowe doświadczenie, bardzo pozytywne.

Jaki będzie kolejny sezon dla Astry?

W przyszłym roku powinno być lepiej. Dużo zależy od naszego potencjału. To ważne, kogo ma się w zespole. Nawet w najwyższych ligach od razu widać, kto jest faworytem. Coraz trudniej dobrać odpowiednich zawodników, budżet jest istotny. Siatkówka staje się bardzo prestiżowa.

Wiele różnych czynników musi się poskładać, żebyśmy mogli dobrze wypaść. Tak jak mówi prezes Jeton, od kiedy weszliśmy do II ligi, utrzymujemy się w czubie tabeli. Zdobywamy doświadczenie.

To nie takie łatwe. Wszystkie zespoły są aktywne, grają i walczą. Miejsca wśród najlepszych coraz mniej. Co roku jest ktoś, kto buduje zespół i chce wejść do I ligi. Na pewno nie będzie łatwo, ale tak powinno być, bo później jest przepaść. Forma musi być wysoka i stabilna.

W I lidze jest już ciężko, co pokazała historia naprawdę dobrego Chrobrego Głogów. Dzisiaj idą od nowa. Obserwujemy ich zmagania i im kibicujemy. Mają już swoje doświadczenia, trzeba się od nich uczyć, również od Sulęcina.

Awansować nie jest tak łatwo, ale utrzymać się jest jeszcze trudniej.

Na drugoligowym parkiecie w składzie Astry pojawili się pana młodzi podopieczni. Jest duma?

Cieszę się, widząc ich w II lidze. Oczywiście różnie to wyglądało. Zobaczymy, jak będzie w przyszłym roku, który z chłopaków będzie grał.

Dla młodzieży jest niestety dookoła wiele pokus. Zaczynają swoje młodzieżowe życie i mają przed sobą wiele wyzwań. Myślą już o pracy i chcą czasu dla siebie, a tutaj sześć razy w tygodniu treningi. Nie można nie przyjść, coś sobie odpuścić, przełożyć – tutaj się odpowiada przed kolegami. Dla nich to przejście z rekreacji i zabawy do dorosłego życia. Z młodzieżą do pewnego momentu jest świetnie, doskonale się zapowiadają, a później nie każdy potrafi być systematyczny i konsekwentny. Widzimy, że tych juniorów, których moglibyśmy wykorzystać w II lidze, jest mało.

Jako analityk wie pan pewnie najlepiej, gdzie jest potrzeba wzmocnienia zespołu?

Różnie to wyglądało w różnych meczach. Wiadomo, w wygranych spotkaniach lepiej. W poszczególne spotkania nie wszyscy wchodzili na równym, stabilnym poziomie. Zmieniali nam się liderzy na boisku. Chyba ani razu cały zespół nie zagrał całego meczu na wysokich obrotach. Trochę jak w kalejdoskopie. Nie zawsze też zmiennicy pomagali. Z pewnością będziemy wzmacniać siłę ataku, przyjęcie i musimy umacniać lewe skrzydło.

Sezon się zakończył, ma pan coraz więcej wolnego czasu. Co teraz robi drugi trener naszych Koliberków?

Trochę odpoczywam od siatkówki, mam tylko zajęcia z małymi w „ósemce”. Z dużą siatkówką jestem cały czas w kontakcie, myślimy już, co w kolejnym sezonie. Analizujemy techniczne sprawy. Niestety, dla nas ten sezon się skończył, ale trzeba się podnieść i myśleć o następnym. Piłka zawsze jest w grze.

Monika Owczarek: Mamy za sobą kolejny sezon. Był pan obecny na wszystkich meczach. Wiedząc z doświadczenia, na co stać Astrę, czy pojawiająca się w głowach kibiców myśl, że może troszkę odpuściliśmy Sobieskiemu, jest uzasadniona?

Przemysław Jeton: Według mnie nie ma czegoś takiego jak odpuszczanie. Każdy szanujący się sportowiec za każdym razem, kiedy podchodzi do rywalizacji, walczy o zwycięstwo.

W konfrontacjach z Sobieskim Żagań tym bardziej nie brakuje motywacji do pokonania przeciwnika. W tak wyrównanych meczach o końcowym sukcesie decydują niuanse. Sobieski ostatni mecz play-offów na własnym parkiecie zagrał pewniej. W tym sezonie ten zespół przegrał tylko raz u siebie. Właśnie z nami – podczas drugiego meczu play-offów.

Niestety, ta sztuka nie udała nam się w decydującym piątym starciu. Szkoda pierwszego meczu na naszym parkiecie w sobotę. Przegraliśmy nieznacznie 2:3, mając swoje szanse na zwycięstwo. Pokonując wtedy Żagań, najprawdopodobniej zamknęlibyśmy rywalizację, stawiając w niedzielę kropkę nad „i”.

Trzecie miejsce w tym sezonie to wprawdzie czołówka, ale spadek w porównaniu z minionymi latami.

Sezon 2017/18 skończyliśmy na czwartym miejscu, 2018/19 na trzecim, w poprzednim wygraliśmy grupę. To pokazuje, że cały czas mimo wszystko jesteśmy w czołówce II ligi.

W tym sezonie liczyły się wyłącznie trzy drużyny. Głogów jest głównym faworytem do awansu i chyba był poza zasięgiem reszty ligi. Żagań to drużyna podobna umiejętnościami do naszej. Cel minimum na ten sezon udało się osiągnąć, jednak wszystkich na pewno zadowoliłaby jedna pozycja wyżej. Według mnie drugi plac zdecydowanie był w naszym zasięgu, dlatego czuję niedosyt. Jeśli chodzi o sukcesy sportowe, nie można być minimalistą.

To był jednak sezon pod znakiem koronawirusa. Czy miał w sobie jeszcze coś szczególnego? Co pan najbardziej zapamięta?

Przede wszystkim koronawirus przewrócił cały świat do góry nogami. Nie tylko nam się oberwało.

To był organizacyjnie trudny sezon: kwarantanna, procedury covidowe, ciągły reżim.

Smutny okres, bo bez kibiców. Mamy najlepszych fanów w całej lidze, a jednak musieliśmy sobie radzić bez nich. Zapełniona hala przy ul. Botanicznej siała postrach wśród przeciwników. W tym sezonie niestety to już nie był nasz superatut. Całe szczęście udało się przynajmniej dograć do końca rozgrywki. Nikt z naszej ekipy nie ucierpiał na zdrowiu, a to najważniejsze. Oby było już tylko lepiej.

Każdego roku nieco zmienia się skład Koliberków. Tym razem jaki to był zespół?

Zbudowaliśmy naprawdę fajną paczkę do grania z nowym, ambitnym sztabem szkoleniowym. Mimo wszystko chyba wszyscy spodziewaliśmy się ciut więcej sportowej jakości. Zespół dysponował szeroką ławką rezerwowych, każdy mógł wnieść coś pozytywnego do gry. Atmosfera w szatni dopisywała, było sporo doświadczonych i ogranych na ligowym parkiecie zawodników.

Finalnie jednak czegoś zabrakło.

Kiedy zacznie się kompletowanie nowego zespołu?

Jesteśmy już po pierwszych rozmowach. Sezon został zakończony, więc z czystą głową można skupić się na budowaniu nowej armii. Na konkretne decyzje i podpisane umowy trzeba będzie jeszcze trochę poczekać.

Jaki cel zakładają sobie Koliberki na następny sezon?

Przede wszystkim walka w każdym meczu. Jeśli uda nam się skompletować odpowiedni skład, to musimy zakasać rękawy i bić się o awans. Życzyłbym zespołowi dojścia do turnieju finałowego, a tam wszystko jest możliwe.

Nie wydaje się panu, że dzisiaj sportowcy oprócz fizjoterapeuty potrzebują psychologa sportu, bo problemem często bywa głowa, a nie umiejętności?

Oczywiście. W dzisiejszych czasach zawód trenera mentalnego bądź psychologa sportu jest coraz bardziej powszechny i z takiej pomocy sportowcy korzystają. W naszym sztabie prócz dwóch fizjoterapeutów, którzy dbają o zdrowie, mamy trenera przygotowania motorycznego, odpowiedzialnego za kondycję fizyczną i dwóch trenerów piłki siatkowej – jeden z nich jest też statystykiem. To uważam za pierwszą potrzebę.

Nie wykluczam jednak, że jeśli będzie taka potrzeba, skorzystamy również z rad psychologa, ale wszystko w dzisiejszych czasach kosztuje. Do głowy zawodnika w pierwszej kolejności powinien dotrzeć trener.

Co teraz będą robić Koliberki, planowane jest jakieś zakończenie sezonu?

Póki co trwa okres roztrenowania. Niektórzy zawodnicy dochodzą do siebie zdrowotnie po ciężkim sezonie. Chcielibyśmy zorganizować zakończenie, ale przy obecnych obostrzeniach musimy się wstrzymać z konkretnym spotkaniem.

Jako prezes klubu czego pan teraz oczekuje od zespołu, jak wysoko stawia poprzeczkę?

Chciałbym, żeby Astra cały czas się rozwijała i szła do przodu. Nie tylko pierwszy zespół, ale również grupy młodzieżowe. Cel drużyny seniorskiej jest niezmienny: awans do I ligi. W grupach młodzieżowych najważniejsze jest to, by utrzymać i wykształcić jak najwięcej zdolnych adeptów siatkówki.

Piąty mecz między Astrą a Sobieskim miał zdecydować, kto zagra dalej. Nowosolanie w Żaganiu przegrali, tym samym ten sezon się dla nich zakończył. Władze klubu powoli myślą już o kolejnym

Sobieski Żagań – Astra Nowa Sól 3:1 (25:21, 25:22, 23:25, 25:22)
W play-offach było 2:2, więc nasi siatkarze pojechali w środę na mecz do Żagania. Byliśmy pełni nadziei, że zespół z Nowej Soli wzniesie się na wyżyny i jednak gospodarzy ogra. Mimo że Sobieski naprawdę jest w tym sezonie w gazie.

Ale żaganianie we własnych progach byli po prostu lepsi. Zdołaliśmy wygrać tylko jednego, trzeciego seta. Sobieski awansował dalej.

– Na wstępie trzeba zaznaczyć, że wygrał lepszy zespół – podkreśla prezes Astry Przemysław Jeton. – Przyznaję to z bólem serca. Zawsze nasze mecze są wyrównane, ale Sobieski zachował w środę więcej zimnej krwi w decydujących momentach. Na boisku miał dwóch liderów, którzy robili różnicę, brali odpowiedzialność na siebie w kluczowych akcjach i to zaważyło.

Ale prezes Jeton dodaje, że nowosolanom nie można odmówić woli walki.

– Zespół był bardzo dobrze zmotywowany – mówi Jeton. – Chłopaki mieli na uwadze, że to będzie ostatni mecz w sezonie, jeśli nie uda nam się wygrać. Trzeba przyznać, że Sobieski miał większość meczu pod kontrolą. To było ciekawe spotkanie: dużo walki, dużo obron. W decydujących momentach rywale potrafili postawić kropkę nad „i”, czuli się pewni siebie we własnej hali, wykorzystali ten atut. Gratulujemy im awansu, a my bierzemy się w garść. Mamy sporo czasu do startu nowego sezonu. Już zapowiadamy, że będziemy się bili w przyszłym sezonie, będziemy walczyć być może nawet o awans do I ligi.

Wiara była

– Jechaliśmy na ten mecz z dużą wiarą w zwycięstwo – zaznacza trener Astry Wiktor Zasowski. – Wiedzieliśmy, że stać nas na awans. I my, i Sobieski trochę nerwowo zaczęliśmy to spotkanie. Było sporo błędów własnych, ale gospodarze szybciej opanowali emocje i odjechali nam pod koniec pierwszej partii. W drugiej przebieg spotkania był inny, bo biliśmy się tak naprawdę punkt za punkt. Błędy w ataku – nie kończyliśmy piłek nawet na pojedynczych blokach – sprawiły, że minimalnie wygrał rywal.

Wiktor Zasowski dodaje, że w trzecim secie Sobieski siadł. Chyba już czuł wygraną w kieszeni, a trzeba grać do końca.

– Zaczęliśmy grać trochę lepiej i wywierać presję. Wygraliśmy po dość nerwowej końcówce – wspomina szkoleniowiec Astry. – W czwartym za dużo straciliśmy na początku, potem to goniliśmy i przy stanie 22:22 mieliśmy łatwiejszą piłkę, którą powinniśmy przyjąć, ale ona wpadła w nasze pole. Gdy popełnia się takie błędy, nie można wygrać końcówki.

Wiktor Zasowski dziękuje swoim zawodnikom za walkę:

– I za to, że podeszli do tego meczu z dużą wiarą w zwycięstwo, bo jednak wiedzieliśmy, że łatwo nie będzie. Mogliśmy to wygrać, przy odrobinie sportowego szczęścia mogło nam się udać. Jednak zwyciężył Sobieski, gratulacje dla zespołu z Żagania.

Pierwsze podsumowania

I Przemysława Jetona, i Wiktora Zasowskiego poprosiliśmy o pierwsze podsumowanie całości rozgrywek.

Prezes Jeton:

– W ciągu całego sezonu używałem często słowa „stabilnie” i jeśli chodzi o płaszczyznę stricte sportową, też było stabilnie. Plan minimum, jaki sobie założyliśmy – awans do play-offów – został zrealizowany. Celem głównym był awans do turnieju półfinałowego, niestety się nie udało. I to jest minusik. Przez większość sezonu zespół nie zawodził, wywiązywał się ze wszelkich zadań. Było widać zaangażowanie. W tym sezonie czołówkę tworzyły trzy drużyny: zdecydowanie najsilniejszy Głogów, Żagań i my. Szkoda, że zabrakło tej wisienki na torcie w postaci awansu do turnieju półfinałowego. To zadowoliłoby nas w pełni, a teraz czujemy niedosyt. Za nami dobry sezon. Nie był rewelacyjny, nie był spektakularny, ale dobry.

Trener Zasowski:

– To był sezon dziwny, bo spędziłem go w innym klubie niż zwykle [uśmiech]. Władze Astry mi zaufały. Na pewno nie był łatwy, ale mimo wszystko na plus. Dla mnie, jako młodego człowieka, granie o wyższe cele jest bardzo cennym doświadczeniem. Na pewno staram się podwyższać umiejętności. Pod tym kątem jestem zadowolony. Z pewnością też była szansa na awans dalej. Kadrowo nie odbiegaliśmy od Żagania, może trochę od zespołu z Głogowa. Było dużo grania – osiem miesięcy. Szkoda, że bez kibiców. A z naszymi kibicami na pewno byłoby łatwiej, bo dają dużego kopa motywacyjnego. Zabrakło nam tego. Ale wszyscy byli w takim samym położeniu, bo inne zespoły też grały bez kibiców. Co się odwlecze, to nie uciecze. Mam nadzieję, że Astra będzie grała w następnym sezonie o wyższe cele!

Aleksandra Gembiak

Mateusz Pojnar

Po dwóch meczach w Żaganiu kolejne dwa zostały rozegrane w Nowej Soli. W sobotę Koliberki nie przefrunęły Sobieskiego przegrywając 2:3. W niedzielę nowosolanie nie dali szans rywalowi wygrywając 3:0. Która z drużyn awansuje do półfinału rozstrzygnie się w piątym meczu w Żaganiu.

Po dwóch meczach w Żaganiu zakończyliśmy zmagania w play off z Żaganiem wynikiem 1:1. Chcąc się dostać do półfinałów trzeba mieć trzy wygrane mecze. Remis na nikogo szczególnie nie wskazywał. Zarówno Astra jak i Sobieski stanęli przed koniecznością wygrania dwóch spotkań.
W barwach Astry w pierwszej szóstce wyszli na boisko: Piotr Trzeciak, Paweł Skibicki, Marcin Brzeziński, Alan Goltz, Mateusz Nożewski, Artur Sławnikowski i libero Bartosz Odwarzny. Po obu zespołach widać było pełną mobilizację. Sobieski, który przegrywa z Astrą play off w minionych latach chciał pokazać, że nie tym razem. Koliberki grające u siebie podeszły do spotkania z dodatkową motywacją. W pierwszym secie widać było moc po obu stronach. Pewniej zaczęli gospodarze. Zespoły wyrównały przy stanie 11:11. Wtedy Sobieski dogonił Astrę i przejął inicjatywę. Goście z Żagania nie pozwolili już naszym siatkarzom odebrać sobie prowadzenia. Przegraliśmy 21:25. Drugi set wyglądał bardzo podobnie, ale w roli lidera była już Astra. Nowosolanie prowadzili i swojej przewagi pilnowali, choć przy stanie 21:21 zrobiło się przez chwilę groźnie. Koliberki jednak pewnie doleciały do mety z przewagą 25:22. Trzeci set od początku należał do Żagania. Przy stanie 14:17 doszło na boisku do różnicy zdań w temacie sposobu przyznanego punktu. Rozgorzała dyskusja, która doprowadziła do definitywnego przyznania punktu Sobieskiemu i dodatkowo drugiego za przyznaną czerwoną kartkę. Czwarty set był zdecydowanym i pewnym marszem Astry po zwycięstwo. Nowosolanie rozjechali przeciwnika 25:15. Mogło się wydawać, że po takim zwycięstwie tie break będzie nowosolan. Niestety błędy w zagrywce i zablokowane ataki doprowadziły do straty punktów. Zabrakło już czasu na odbudowę i tie breaka przegraliśmy 14:16. Całe spotkanie zakończyło się dla nas 2:3.

Jeden przegrany drugi wygrany – jedziemy dalej

W drugim meczu wróciła siła Kolibra

Wystartowały długo wyczekiwane play off Astra Nowa Sól kontra Sobieski Żagań. Pierwsze starcie należało do rywala, w drugim nowosolanie  odwrócili wynik. Wracamy na własny parkiet z wynikiem 1:1. Gramy do trzech wygranych.

Mnóstwo przygotowań, nastawiania ciała i głowy na te najważniejsze mecze każdego sezonu, czyli play off. W tym roku ponownie przyszło nam się zmierzyć z Sobieskim Żagań. Przez ostatnie lata eliminowaliśmy sąsiada zza między i to my szliśmy walczyć dalej. W tym roku o oczko wyżej w tabeli Sobieski zapowiadał, że nie pozwoli odebrać sobie awansu. Przypomnijmy w play off awansuje ta drużyna, która wygra trzy z pięciu spotkań. W pierwszym meczu, w sobotę, w pierwszej szóstce wyszli na boisko: Piotr Trzeciak, Marcin Brzeziński, Paweł Skibicki, Alan Goltz, Mateusz Nożewski, Artur Sławnikowski i Bartosz Odwarzny.

Pierwszego seta Astra zaczęła pewnie i od razu objęła prowadzenie 7:4. Sobieski nas jednak dogonił i przejął inicjatywę. Resztę seta siatkarze z Żagania prowadzili już nieustająco o jeden dwa punkty i tak dojechali do końca wygrywając 25:21. Drugiego seta nowosolanie zaczęli z większą energią. Początkowo wprawdzie prowadził Żagań 8:11 ale Astra przyspieszyła i przejęła inicjatywę na 15:13. Duża w tym zasługa Pawła Skibickiego, który zaatakował dobrą zagrywką. Choć Sobieski wyrównał na 18:18 to do końca Astra nie pozwoliła odebrać sobie zwycięstwa wygrywając 28:26. W trzecim secie Astra odpuściła i oddała pole rywalowi. Nowosolanom gra się nie kleiła i nie podnieśli się już do końca seta przegrywając 16:25. W czwartym secie jeszcze wszystko mogło się wydarzyć niestety nie wyglądał on lepiej niż trzeci. Siatkarze Astry zatrzymali się w głowach i trudno im było wykrzesać w sobie siłę mentalną do pokonania rywala. Czwartego seta Koliberki zakończyły przegraną 18:25. Tym samym cały mecz podsumowali wynikiem 1:3.

– Wygraliśmy jednego seta, ale trzeba przyznać, że gra była na styku. W końcówce przycisnęliśmy, co dało zwycięstwo. Szkoda pierwszego seta, bo też szedł równo i był do wygrania, niestety nie skończyliśmy kontry. W sobotę zdecydowanie zbyt wielu kontr nie kończyliśmy. Zagraliśmy zbyt miękko, mało agresywnie w polu zagrywki. Zbyt łatwo oddaliśmy sety. Trzeci został położony a w czwartym doszliśmy rywala na 15:15 i znowu stanęliśmy w polu zagrywki. Nie graliśmy swojej mocnej siatkówki, na tym poziomie to niedopuszczalne – komentował sobotnie spotkanie trener Wiktor Zasowski.

Dodał, że wielokrotnie grał w życiu mecze w defensywie, ale trzeba też umieć i radzić sobie w defensywie. Zdaniem trenera największy problem nasi siatkarze mają w głowie, bo fizycznie czują się doskonale i są bardzo mocni.

– Wiem jak to może być, gdy przy stresie przyjęcie ucieka. Wtedy jest nieprecyzyjnie rozegranie. Z drugiej strony zawodnicy Astry to bardzo doświadczeni zawodnicy, którzy wielokrotnie grali takie spotkania. Wierzę w chłopaków, bo wiem ile potrafią – podkreśla trener Zasowski.

W niedzielę o tej samej porze, na żagańskim parkiecie wystartowało drugie starcie w ramach play off. Nowosolscy kibice z duszą na ramieniu usiedli przed ekranami komputerów, telewizorów, komórek. Wciąż mając żywo w pamięci ubiegłoroczne, pełne emocji spotkanie, podczas, którego w kibicowaniu wspierali nas kibice Chrobrego Głogów. Tym razem nowosolanie chcieli pokazać, że choć pandemia uniemożliwia wsparcie na żywo to jest ono cały czas obecne.

Po zawodnikach Astry widać było, że wychodzą na boisko zmotywowani. Pierwszy set należał do nowosolan 25:21. W mediach społecznościowych reakcje kibiców były entuzjastyczne. W drugim starciu zawodnicy z Nowej Soli znowu stanęli. Gra się nie kleiła tak jak trzeba, Sobieski dominował doprowadzając do wyniku 18:25. W zawodników z Żagania wstąpiła pewność siebie. W kibiców z Nowej Soli wkradło się zwątpienie, czy siatkarze się podniosą. Koliberki nie spuściły głowy, rozpoczęła się wielka walka o zwycięstwo. Nasi siatkarze pokazali, moc, siłę i umiejętności doprowadzając do wyniku 27:25. Trzeci set rozstrzygnął mecz na naszą korzyść. Nowa Sól była nie do zatrzymania, siatkarze udowodnili siłę fizyczną i mentalną wygrywając 25:19. Nowosolska radość z wygranego meczu odbijała się od ścian żagańskiej hali. Astra zakończyła play off na wyjeździe z wynikiem 1:1. Najlepszym zawodnikiem niedzielnego spotkania został nasz atakujący Piotr Trzeciak.

– Jesteśmy w zdecydowanie lepszych nastrojach niż w sobotę. Po sobocie szukałem w sobie wiary w naszą wygraną w niedzielę. W sobotę mieliśmy bolączki a główna z nich to brak lidera na boisku. w niedzielę Piotrek Trzeciak wrócił do swojej doskonałej dyspozycji. Drugi mecz zagraliśmy poprawnie, co pozwoliło już wypunktować zespół z Żagania. Wykorzystaliśmy swoją szansę i pokazaliśmy konsekwentną grę, skutecznie ryzykowaliśmy na zagrywce. Robiliśmy wszystko, żeby wrócić ze zwycięstwem do Nowej Soli. To pierwsza porażka Żagania na własnym boisku w tym sezonie. Teraz gramy w Nowej Soli a nam u siebie gra się dobrze – zapowiada Przemysław Jeton, prezes Astry.

Trener Zasowski zaznacza, że w drugim secie niedzielnego spotkania mogło się wkraść zdenerwowanie.

– W kolejnych setach wszystko nam już wychodziło. Rywal popełniał więcej błędów. Pokazaliśmy też naszą wielką dyspozycję fizyczną. Jesteśmy zespołem z pewnością silnym i długie mecze nie są w stanie nas zmęczyć – mówi trener Zasowski.

Mateusz Ruciński przyznaje, że po meczu siły ma, ale gardło zdarte.

– Obudziliśmy się i z wielką wiarą podeszliśmy do spotkania. Pozytywnie nakręciliśmy się na boisku. Nie zrażały nas żadne chwilowe punktowe przewagi rywala. Wiedzieliśmy, że każdego seta niezależnie od wyniku na początku możemy przechylić na swoją korzyść i tak się działo – stwierdza rozgrywający Mateusz Ruciński.

To jednak nie koniec wielkiej gry kolibrów. W najbliższą sobotę trzeci mecz z Żaganiem na hali przy ul. Botanicznej. W niedzielę kolejne starcie tez w Nowej Soli. Przypomnijmy – gramy do trzech wygranych.

Monika Owczarek