W nadchodzącym sezonie, w szeregach Astry zabraknie Pawła Skibickiego, Marcina Brzezińskiego, Tomasza Pizuńskiego oraz Patryka Czyrniańskiego. Dziękujemy za wszystkie lata walki na nowosolskim parkiecie!

Cała czwórka wywalczyła historyczny awans z koliberkami do Tauron 1.Liga i broniła nowosolskich barw na tym poziomie rozgrywkowym.

Paweł Skibicki był najdłuższym stażem zawodnikiem nowosolskiej Astry. Spędził w gnieździe kolibra łącznie 8 sezonów. 33-letni środkowy dołączył do Nowej Soli w sezonie 2014/2015 skąd przyszedł z AZS Zielona Góra. Następnie w latach 2016-2018 przeniósł się do Żagania, a od sezonu 2018/2019 nieprzerwalnie reprezentował barwy Astry. W minionych rozgrywkach Paweł Skibicki wystąpił łącznie w 25 meczach zdobywając 124 punkty z czego aż 43 blokiem.

Marcin Brzeziński w Nowej Soli spędził cztery ostatnie sezony. 33-letni przyjmujący do jeszcze drugoligowej Astry przeniósł się z SPS Chrobry Głogów. W swojej nowosolskiej przygodzie pełnił funkcje kapitana zespołu. Sezon 2023/2024 zakończył z dorobkiem 86 oczek zdobytych w 25 występach na parkiecie Tauron 1.Liga.

Tomasz Pizuński dla Nowej Soli grał ostatnie 3 sezony. Do Astry przyszedł w 2021 roku z Krispolu Września. W ubiegłych rozgrywkach w barwach koliberków był podstawowym przyjmującym notując 358 punkty, z czego aż 292 atakiem. Tomasz Pizuński pełnił również funkcje trenera w MAS Toms Astra Nowa Sól.

Patryk Czyrniański również koszulkę Astry zakładach przez ostatnie trzy sezony. Do Nowej Soli dołączył w 2021 przechodząc z MKS Będzin (w tym samym sezonie miał również epizod w MKS Andrychów). Sezon 2023/2024 dla 25-letniego przyjmującego był najlepszym w historii występów w Astrze. Patryk Czyrniański wystąpił w 28 meczach, zdobywając dla nowosolskiego klubu 311 punktów, w tym 267 skutecznym atakiem.

Coś się kończy… Wszystkim zawodnikom chciałbym z całego serca podziękować za każdy występ w barwach nowosolskich koliberków. Każdy z nich dołożył bardzo dużą cegiełkę w rozwój naszego klubu. Chłopaki zapisali się na kartach historii Astry – komentuje Przemysław Jeton prezes MKST Astra Nowa Sól.

Wszystkim zawodnikom życzymy powodzenia w dalszej przygodzie z siatkówką!

Do zobaczenia!

Pochodzący z Bydgoszczy rozgrywający ma za sobą występy w takich klubach jak: CUK Anioły Toruń, WKS Sobieski Arena Żagań oraz MKS Andrychów. Zawodnik zastąpił Dawida Pawluna, który jeszcze w sierpniu przeniósł się do Projekt Warszawa.

Mateusz Wołowicz:
Narodowość – Polska
Pozycja – Rozgrywający
Data urodzenia – 1997-09-27
Wzrost – 191cm
Waga – 88kg
Zasięg w ataku – 330cm
Zasięg w bloku – 305cm

Mateusz Wołowicz w Astrze zagra z numerem 11 na koszulce.

 

 

 

 

 

 

 

„Poznałem wielu wspaniałych ludzi i mogę śmiało powiedzieć, że Nowa Sól to moje miasto – mówi Paweł Skibicki, który rezygnuje z gry w siatkówkę. Mamy nadzieję, że tylko chwilowo, bo przecież ciągnie wilka do lasu.”
Tak na łamach Tygodnik Krąg, dziennikarz Mateusz Pojnar, podsumował decyzję popularnego Skiby o odłożeniu butów na kołek.

Paweł w okresie przygotowawczym pomagał drużynie w treningach. Dzisiaj już możemy oficjalnie ogłosić… Wilk wrócił do lasy, a raczej koliber do gniazda.
Paweł Skibicki w sezonie 2022/2023 będzie reprezentował Astrę w rozgrywkach TAURON1.Liga.

Paweł Skibicki:
Narodowość – Polska
Pozycja – Środkowy
Data urodzenia – 1991-06-12
Wzrost – 202cm
Waga – 100kg
Zasięg w ataku – 350cm
Zasięg w bloku – 330cm

Mateusz Pojnar: Zagrałeś w Astrze sześć sezonów. Jak to się potoczyło sześć lat temu, że wybrałeś akurat Nową Sól?

Paweł Skibicki: Przyjechałem tutaj z Zielonej Góry, gdzie rok wcześniej przeprowadziłem się z Wrocławia. Na Nową Sól namówił mnie Wojciech Lis, który był wtedy kapitanem Koliberków. Nowosolska atmosfera i poziom sportowy bardzo mi odpowiadał, więc nie zastanawiałem się zbyt długo nad decyzją, która okazała się trafna. Bardzo dobrze wspominam tamtą ekipę.

Po czasie spędzonym w mieście czujesz się już nowosolaninem? Dobrze ci tutaj?

Do zamieszkania w Nowej Soli namówiła mnie żona. Nigdy nie przepadałem za dużymi miastami, jak Wrocław czy Zielona Góra. Nowa Sól wydawała się w sam raz. Jest tutaj wszystko, czego potrzeba. Poznałem wielu wspaniałych ludzi i mogę śmiało powiedzieć, że Nowa Sól to moje miasto.

Czemu zdecydowałeś się na zawieszenie butów na kołku?

Postanowiłem zrezygnować z grania ze względów służbowych. Zdarza się, że muszę wyjechać na cały dzień lub dwa w Polskę czy za granicę, a w obecnej sytuacji, po awansie do Tauron 1. Ligi, to jest nie do zaakceptowania. Ten poziom nie wybaczy takich akcji.

Nie żal ci odchodzić w momencie, w którym wywalczyliście upragniony awans?

I tak, i nie. To dobry moment, bo czuję, że zrobiliśmy coś naprawdę dobrego dla klubu i miasta. Z drugiej strony ciągnie wilka do lasu i jednak przykro będzie oglądać mecze z trybun. W pewnym momencie człowiek uświadamia sobie, że już mistrzem świata nie będzie i najwyższa pora skupić się na rodzinie i obowiązkach służbowych [uśmiech].

A nie myślisz o tym, żeby pograć sobie gdzieś w okolicy w niższej lidze?

Początkowo myślałem, ale dziś granie w II lidze wiąże się z bardzo dalekimi wyjazdami i nie do końca mi się to opłaca. Jednak nie wykluczam, że przy dobrych warunkach może gdzieś jeszcze machnę ręką [śmiech].

Które momenty, mecze w Astrze zapamiętasz w sposób szczególny?

Cały sezon, gdy po raz pierwszy awansowaliśmy do finałów o awans do I ligi. Atmosfera i ludzie, którzy tworzyli ten zespół, to było coś, czego nie zapomnę do końca życia.

Następnym momentem jest mecz z Chełmem w półfinałach w sezonie 2021/2022, z którego wyszliśmy obronną ręką z dołka – delikatnie mówiąc – w końcówce meczu. Uważam, że to spotkanie bardzo przyczyniło się pod względem mentalnym do końcowego sukcesu w tym sezonie.

No i cały turniej finałowy, który odbył się w Nowej Soli. Trudno wybrać konkretny moment, bo całe trzy dni były dla mnie szczególne. Plus te po turnieju, gdy mogliśmy z czystym sercem świętować awans do I ligi.

Jak myślisz, na co będzie stać Astrę w najbliższym sezonie? W co powinna celować?

Poznałem nowych chłopaków, ale jeszcze nie wiem, co prezentują na boisku. Astra ma w składzie doświadczonych i ogranych graczy, jak np. Mateusz Nożewski, którzy nie pękną w ważnych momentach. I takich jak Ruciński czy Kowalczyk, którzy mają coś do udowodnienia sobie i innym.

Wiem, że ten sezon będzie trudny dla klubu i kibiców. Poprzedni przyzwyczaił wszystkich do zwycięstw, a teraz będzie zupełnie inaczej. Każdą wygraną trzeba będzie wyszarpać. Kibice muszę być świadomi, że to już całkiem inne granie. Nie możemy oczekiwać od chłopaków, że będą zwyciężać raz za razem. Przy złym ułożeniu terminarza mogą się przytrafić nawet serie porażek, czego oczywiście nie życzę, ale kibice i zawodnicy muszą być na to przygotowani.

Beniaminek z Nowej Soli się utrzyma i to powinno zadowolić każdego kibica.

Chciałbyś komuś podziękować za te lata w Astrze?

Na podziękowania przyjdzie jeszcze czas [uśmiech].

Mam nadzieję, że nadal będziemy się widywać na meczach?

Obowiązkowo. Wspólnie z Dawidem Witkiewiczem już wiemy, jak się do tego przygotować.

W nadchodzącym sezonie, w dalszym ciągu barw Astry bronić będzie Paweł Skibicki. Pochodzący z Świebodzic środkowy przyznaje, że Nowa Sól to jego dom i już nie może doczekać zbliżającego się sezonu.

Mierzący 202 cm zawodnik pierwsze siatkarskie kroki stawiał w Świebodzicach. Doświadczenia w rozgrywkach młodzieżowych zbierał już w Wałbrzychu, reprezentując obecny Chełmiec Wałbrzych. Kolejnym przystankiem w siatkarskiej przygodzie Skibickiego był zespół KS Bielawianka Bester Bielawa, z którą środkowy zrobił awans do II ligi. Po dwóch sezonach spędzonych w Bielawie, zawodnik przeniósł się na Ziemię Lubuską i na stałe opuścił województwo dolnośląskie. W roku 2013 trafił do KU AZS Uniwersytetu Zielonogórskiego, gdzie spędził jeden sezon. Włodarze Astry już w kolejnych rozgrywkach postanowili ściągnąć Pawła Skibickiego do Nowej Soli. Przygoda z Astra trwała kolejne dwa sezony. Z koliberkami środkowy awansował m.in. do finałowego turnieju o awans do 1 ligi. W sezonach 2016/2017 oraz 2017/2018 zawodnik postanowił przenieść się do Żagania, broniąc barw WKS Sobieskiego. Od rozgrywek 2018/2019 Paweł Skibickie niezmiennie ubierał już koszulkę z koliberkiem na piersi.

Jak przyznaje sam zawodnik, przyszłość wiążę właśnie z Nową Solą.

Postanowiłem zostać, ponieważ Nowa Sól to moje miasto i właśnie tutaj chcę w przyszłości chodzić z rodziną na mecze Kolibrów w 1 lidze lub ekstraklasie – komentuje Paweł Skibicki.

O poprzednim sezonie zawodnik już zapomniał, teraz skupia się na zbliżających się rozgrywkach. Zdaniem środkowego Astrę czeka ciężka przeprawa.

„Poprzedni sezon? Nie ważne co było, ważne co będzie! Nadchodzący sezon będzie bardzo trudny ze względu na podział grup i regulamin awansu. Każdy przegrany set może ostro namieszać w końcowym rozrachunku. A jak wiadomo w końcowym rozrachunku Astra musi znaleźne się na jednym z dwóch miejsc premiowanym awansem na zaplecze PlusLigii” – dodaje środkowy.

Astra Nowa Sól ma już skompletowany skład. Jednym z bardzo ważnych ogniw będzie znany kibicom siatkówki Paweł Skibicki, który po dwóch latach gry w Żaganiu wraca do naszego miasta. W rozmowie z nami zdradza, co skłoniło go do powrotu i jaką rolę ogrywa w tym dawny kolega z boiska Wojtek Lis

Jak się zaczęła Twoja siatkarska przygoda?

Na początku grałem w koszykówkę. To były czasy, gdy byłem tak mały, że szurałem torbą treningową po ziemi. Pochodzę ze Świebodzic spod Wałbrzycha. Jako małe dzieci pojechaliśmy na turniej koszykówki do Madrytu. Dla nas to było wielkie przeżycie. Tam przejechał mnie… rower. Miałem poważną ranę ręki. Do dzisiaj mam pamiątkę. Po tym zabiegu szycia przez rok nie mogłem trenować. Tata chodził z kolegami na siatkówkę i zaczął mnie ze sobą zabierać. Podawałem im piłki. Kiedy się lepiej poczułem, odbijałem przez siatkę. Zostałem zauważony przez trenera Duszę. W ten sposób znalazłem się w Wałbrzychu i zacząłem trenować siatkówkę. Później przeszedłem do Bielawy. Tam zrobiliśmy z drużyną awans z trzeciej ligi do drugiej. Wielki sukces, bardzo miło to wspominam. Awansować, nieważne, z której ligi, to wielkie przeżycie. Po Bielawie Zielona Góra, Nowa Sól przez dwa lata i tu kolejny mój wielki sukces i gra w finale drugiej ligi.

Co sprawiało, że zmieniałeś kluby?

Brałem pod uwagę perspektywy. Wiedziałem, że w Zielonej Górze trenerem jest Tomasz  Paluch, specjalista i prawdziwy mistrz siatkówki. Niestety, nie jest już trenerem. Przeszedłem wtedy z Bielawy do AZS Zielona Góra z kolegami Błażejem Szymeczko i Piotrem Borkowskim. W trójkę graliśmy sezon i poszedłem do Nowej Soli. Za tą zmianą stoi Wojtek Lis (śmiech). Wojtek zaciągnął mnie do restauracji chińskiej na zupę, tak twierdził, i tam zaczął mnie przekabacać. Z Wojtkiem ciężko się rozmawia, trudno mu odmówić i kontrować jego argumenty. Jest też wyjątkowo uparty (śmiech). Do tego grając w Zielonej Górze poznałem swoją żonę Kamilę, nowosolankę. Miało to z pewnością znaczenie. Kiedy przeszedłem do Nowej Soli chyba poczułem ulgę, było mi tu dobrze, musiałem tylko na studia dojeżdżać. To był piękny siatkarski czas. Dojście z Koliberkami do finału jest dla mnie czymś niezapomnianym. Nikt na nas nie stawiał. Udało się to osiągnąć ciężką pracą. Pamiętam jak stale z Wojtkiem zostawaliśmy po treningach na dodatkowy wycisk. Chyba się na mnie uwziął (śmiech). A poważnie, to bardzo go lubię i cenię. Po Nowej Soli przeszedłem do Sobieskiego Żagań. Dostałem dobrą propozycję i uznałem, że warto podjąć wyzwanie. Uważam, że kiedy się jest młodym zawodnikiem, to dobrze jest zmieniać kluby. Każde nowe miejsce mobilizuje do wytężonej pracy i bardzo motywuje. Zawodnik chce się wykazać, pokazać, na co go stać i daje z siebie maksimum. Jednocześnie zdobywa nowe umiejętności od kolejnych trenerów. W Żaganiu na przykład bardzo poprawiłem swój atak. Z Sobieskim w pierwszym roku mojej gry awansowaliśmy do turnieju półfinałowego. Z kolei w minionym sezonie usiłowałem uniemożliwić Nowej Soli przejście dalej, a w tym będę dawał z siebie wszystko, żeby było odwrotnie. Chociaż muszę się przyznać, że jak w play-off trafiliśmy na Nową Sól, to nawet się ucieszyłem. Byłem przekonany, że Sobieski poradzi sobie z tak młodym zespołem. Chyba wysiadły głowy zawodnikom Żagania, a nowosolan poniosło. Z pewnością jest to też efekt dobrej pracy z zawodnikami Przemka Jetona. Dostawali baty od niektórych zespołów, a nagle potrafili wyjść i wygrać z nami.

Co sprawiło, że postanowiłeś wrócić do Nowej Soli? Przechodzicie w trójkę razem z Alanem Goltzem i Przemkiem Kępskim. Czy Wojtek Lis też ma wpływ na twoją decyzję?

Nie, tym razem Wojtek nie ma z tym nic wspólnego…. Chociaż, jak byliśmy z Przemkiem Jetonem na majówce, to napisał mi sms’a, żebym posłuchał Przemka propozycji. Czyli chyba znowu, gdzieś się pojawia jego rola (śmiech). Z chłopakami Przemkiem i Alanem bardzo dobrze się znamy. Z Alanem to chyba gramy i przechodzimy w pakiecie. Z Przemkiem grałem w Zielonej Górze. Namówiłem go na Żagań i chyba teraz na Nową Sól. Uznał, że to coś dla niego. To wyjątkowo pracowity chłopak. Daje z siebie 200 procent. Do powrotu do Astry namówił mnie Przemek Jeton. Zresztą, ja też widziałem, jak zmienia się nowosolska siatkówka. Zapragnąłem być częścią tej zmiany. W podjęciu decyzji pomogli nam kibice. Grać przed taką publicznością, to coś wspaniałego. W drugiej lidze nigdzie nie widziałem tak pełnej entuzjazmu publiczności. To prawdziwi kibice, pełni radości. Przechodzimy do Koliberków dla tej atmosfery. Dzieci tańczące w przerwie, tego nigdzie nie ma. Nie bez znaczenia jest też powstająca grupa sponsorska. Wszystko razem daje perspektywę.

Czym Twoim zdaniem będzie się wyróżniał zbudowany na ten sezon zespół? Będzie podobny do tego sprzed dwóch lat, czy zupełnie inny?

Dużo zawodników, którzy trzy sezony temu ciągnęli grę, zeszło z boiska. Nie ma Konrada Grześkowiaka, Wojtka Lisa, Pawła Gajowczyka. Myślę, że na poszczególnych pozycjach postaramy się godnie zastąpić kolegów. Muszę jednak przyznać, że byli marką samą w sobie. Mieli super umiejętności techniczne, głowę i odpowiedni wiek. Wciąż pamiętam jak Wojtek z każdej piłki potrafił coś zrobić, Konrad wprowadzał swój słynny spokój. Teraz jest Przemek Kępski, który jest bardzo dobrym defensywnym zawodnikiem, doskonały w przyjęciu i obronie. Alan bardziej ofensywny i skuteczny. Nie znam rozgrywającego Sławnikowskiego, ale wszystko przed nami. Wydaje mi się, że ten zespół może naprawdę namieszać. Chociaż okoliczne zespoły są silne. Wałbrzych będący z nami w grupie jest mocny, silny jest Żagań. Jeżeli jednak dobrze popracujemy, to będziemy nie do zatrzymania. Dużo nam daje to, że się znamy, przyjaźnimy i lubimy. Na pewno nie będzie kwasów w zespole. Nie ma w tym składzie nikogo, kto się wywyższa i jest cwaniakiem.

Co to znaczy boiskowy cwaniak?

(śmiech) To umiejętność zablokowania i popatrzenia w twarz. Prowokowanie gestami, ruchami. Umiejętność takiego bezczelnego zdenerwowania zawodnika z przeciwnej drużyny, który wówczas zaczyna się emocjonować i gra już mu nie wychodzi. Ja już wyrosłem z takiego wyprowadzania innych z równowagi, nie chce mi się (śmiech). Jednak radzę sobie, gdy ktoś usiłuje to zrobić, znam te mechanizmy. Z pewnością nie pozwolą siebie i drużyny wytrącić z równowagi.

W Nowej Soli mieszkasz od trzech lat, jak ci się tutaj żyje?

Przyszedłem za siatkówką i jestem przekonany, że tutaj już zostanę. Jesteśmy z żoną na etapie poszukiwania mieszkania. Pracę mam w Żaganiu. Klub na miejscu. Kamila lubi swoją pracę w Nowej Soli. Jedyny minus jest taki, że kończę pracę i jadę prosto na trening, a w weekend na mecze. Jeden z moich trenerów powtarzał, że przyjdzie czas na odpoczynek, ale nie teraz.

W Astrze będę środkowym. Najlepszy środkowy, to taki, który nie przeszkadza na boisku. Niezbędne jest umiejętne dochodzenie do bloku. Trzeba czytać grę rozgrywającego. Kibicowi trudno to zauważyć. Środkowy meczu sam nie wygra. To zawodnik, który jest najbardziej skuteczny, jeżeli ma piłkę dobrze dograną. Oczywiście pod warunkiem, że jest się dobrym.

Jesteście teraz siatkarską rodziną. Ze szwagrem Michałem Majewskim graliście razem w Żaganiu. Twoja żona Kamila jest niemal na każdym meczu, podobnie jej rodzice.

Kiedy trwa sezon praktycznie cały czas rozmawiamy o siatkówce. Teraz na topie są nowinki, kto przychodzi, kto odchodzi. Teść nie stroni od krytyki (śmiech). Daje nam popalić, jak coś nie idzie. Nie ma sentymentów.

Jaki jest twój siatkarski plan na Nowa Sól?

Biorąc pod uwagę zaangażowanie kibiców i sponsorów, to doskonały fundament do tego, żeby stworzyć silny zespół. Jeżeli nowosolanie będą chcieli pierwszej ligi, będzie ich cieszyć nasza gra, to nas to poniesie. Teraz przed nami budowanie zespołu. Może to potrwać dwa, trzy lata i wtedy zaatakować. Stać nas na zbudowanie bardzo mocnej drużyny, po dwóch, trzech zawodników na każdą pozycję. Mecze nie zawsze wychodzą, czasami ktoś ma słabszy dzień. Wtedy z kwadratu wchodzi ktoś równie dobry albo i lepszy. Moim zdaniem to osiągalne. Od dwóch tygodni zacząłem treningi i czekam na pozostałych zawodników. Trener Jeton powiedział, że zaczniemy od wspólnego meczu w piłkę nożną. To będzie masakra, bo jestem bardzo słaby w nogę (śmiech).