Astra Nowa Sól ma już skompletowany skład. Jednym z bardzo ważnych ogniw będzie znany kibicom siatkówki Paweł Skibicki, który po dwóch latach gry w Żaganiu wraca do naszego miasta. W rozmowie z nami zdradza, co skłoniło go do powrotu i jaką rolę ogrywa w tym dawny kolega z boiska Wojtek Lis

Jak się zaczęła Twoja siatkarska przygoda?

Na początku grałem w koszykówkę. To były czasy, gdy byłem tak mały, że szurałem torbą treningową po ziemi. Pochodzę ze Świebodzic spod Wałbrzycha. Jako małe dzieci pojechaliśmy na turniej koszykówki do Madrytu. Dla nas to było wielkie przeżycie. Tam przejechał mnie… rower. Miałem poważną ranę ręki. Do dzisiaj mam pamiątkę. Po tym zabiegu szycia przez rok nie mogłem trenować. Tata chodził z kolegami na siatkówkę i zaczął mnie ze sobą zabierać. Podawałem im piłki. Kiedy się lepiej poczułem, odbijałem przez siatkę. Zostałem zauważony przez trenera Duszę. W ten sposób znalazłem się w Wałbrzychu i zacząłem trenować siatkówkę. Później przeszedłem do Bielawy. Tam zrobiliśmy z drużyną awans z trzeciej ligi do drugiej. Wielki sukces, bardzo miło to wspominam. Awansować, nieważne, z której ligi, to wielkie przeżycie. Po Bielawie Zielona Góra, Nowa Sól przez dwa lata i tu kolejny mój wielki sukces i gra w finale drugiej ligi.

Co sprawiało, że zmieniałeś kluby?

Brałem pod uwagę perspektywy. Wiedziałem, że w Zielonej Górze trenerem jest Tomasz  Paluch, specjalista i prawdziwy mistrz siatkówki. Niestety, nie jest już trenerem. Przeszedłem wtedy z Bielawy do AZS Zielona Góra z kolegami Błażejem Szymeczko i Piotrem Borkowskim. W trójkę graliśmy sezon i poszedłem do Nowej Soli. Za tą zmianą stoi Wojtek Lis (śmiech). Wojtek zaciągnął mnie do restauracji chińskiej na zupę, tak twierdził, i tam zaczął mnie przekabacać. Z Wojtkiem ciężko się rozmawia, trudno mu odmówić i kontrować jego argumenty. Jest też wyjątkowo uparty (śmiech). Do tego grając w Zielonej Górze poznałem swoją żonę Kamilę, nowosolankę. Miało to z pewnością znaczenie. Kiedy przeszedłem do Nowej Soli chyba poczułem ulgę, było mi tu dobrze, musiałem tylko na studia dojeżdżać. To był piękny siatkarski czas. Dojście z Koliberkami do finału jest dla mnie czymś niezapomnianym. Nikt na nas nie stawiał. Udało się to osiągnąć ciężką pracą. Pamiętam jak stale z Wojtkiem zostawaliśmy po treningach na dodatkowy wycisk. Chyba się na mnie uwziął (śmiech). A poważnie, to bardzo go lubię i cenię. Po Nowej Soli przeszedłem do Sobieskiego Żagań. Dostałem dobrą propozycję i uznałem, że warto podjąć wyzwanie. Uważam, że kiedy się jest młodym zawodnikiem, to dobrze jest zmieniać kluby. Każde nowe miejsce mobilizuje do wytężonej pracy i bardzo motywuje. Zawodnik chce się wykazać, pokazać, na co go stać i daje z siebie maksimum. Jednocześnie zdobywa nowe umiejętności od kolejnych trenerów. W Żaganiu na przykład bardzo poprawiłem swój atak. Z Sobieskim w pierwszym roku mojej gry awansowaliśmy do turnieju półfinałowego. Z kolei w minionym sezonie usiłowałem uniemożliwić Nowej Soli przejście dalej, a w tym będę dawał z siebie wszystko, żeby było odwrotnie. Chociaż muszę się przyznać, że jak w play-off trafiliśmy na Nową Sól, to nawet się ucieszyłem. Byłem przekonany, że Sobieski poradzi sobie z tak młodym zespołem. Chyba wysiadły głowy zawodnikom Żagania, a nowosolan poniosło. Z pewnością jest to też efekt dobrej pracy z zawodnikami Przemka Jetona. Dostawali baty od niektórych zespołów, a nagle potrafili wyjść i wygrać z nami.

Co sprawiło, że postanowiłeś wrócić do Nowej Soli? Przechodzicie w trójkę razem z Alanem Goltzem i Przemkiem Kępskim. Czy Wojtek Lis też ma wpływ na twoją decyzję?

Nie, tym razem Wojtek nie ma z tym nic wspólnego…. Chociaż, jak byliśmy z Przemkiem Jetonem na majówce, to napisał mi sms’a, żebym posłuchał Przemka propozycji. Czyli chyba znowu, gdzieś się pojawia jego rola (śmiech). Z chłopakami Przemkiem i Alanem bardzo dobrze się znamy. Z Alanem to chyba gramy i przechodzimy w pakiecie. Z Przemkiem grałem w Zielonej Górze. Namówiłem go na Żagań i chyba teraz na Nową Sól. Uznał, że to coś dla niego. To wyjątkowo pracowity chłopak. Daje z siebie 200 procent. Do powrotu do Astry namówił mnie Przemek Jeton. Zresztą, ja też widziałem, jak zmienia się nowosolska siatkówka. Zapragnąłem być częścią tej zmiany. W podjęciu decyzji pomogli nam kibice. Grać przed taką publicznością, to coś wspaniałego. W drugiej lidze nigdzie nie widziałem tak pełnej entuzjazmu publiczności. To prawdziwi kibice, pełni radości. Przechodzimy do Koliberków dla tej atmosfery. Dzieci tańczące w przerwie, tego nigdzie nie ma. Nie bez znaczenia jest też powstająca grupa sponsorska. Wszystko razem daje perspektywę.

Czym Twoim zdaniem będzie się wyróżniał zbudowany na ten sezon zespół? Będzie podobny do tego sprzed dwóch lat, czy zupełnie inny?

Dużo zawodników, którzy trzy sezony temu ciągnęli grę, zeszło z boiska. Nie ma Konrada Grześkowiaka, Wojtka Lisa, Pawła Gajowczyka. Myślę, że na poszczególnych pozycjach postaramy się godnie zastąpić kolegów. Muszę jednak przyznać, że byli marką samą w sobie. Mieli super umiejętności techniczne, głowę i odpowiedni wiek. Wciąż pamiętam jak Wojtek z każdej piłki potrafił coś zrobić, Konrad wprowadzał swój słynny spokój. Teraz jest Przemek Kępski, który jest bardzo dobrym defensywnym zawodnikiem, doskonały w przyjęciu i obronie. Alan bardziej ofensywny i skuteczny. Nie znam rozgrywającego Sławnikowskiego, ale wszystko przed nami. Wydaje mi się, że ten zespół może naprawdę namieszać. Chociaż okoliczne zespoły są silne. Wałbrzych będący z nami w grupie jest mocny, silny jest Żagań. Jeżeli jednak dobrze popracujemy, to będziemy nie do zatrzymania. Dużo nam daje to, że się znamy, przyjaźnimy i lubimy. Na pewno nie będzie kwasów w zespole. Nie ma w tym składzie nikogo, kto się wywyższa i jest cwaniakiem.

Co to znaczy boiskowy cwaniak?

(śmiech) To umiejętność zablokowania i popatrzenia w twarz. Prowokowanie gestami, ruchami. Umiejętność takiego bezczelnego zdenerwowania zawodnika z przeciwnej drużyny, który wówczas zaczyna się emocjonować i gra już mu nie wychodzi. Ja już wyrosłem z takiego wyprowadzania innych z równowagi, nie chce mi się (śmiech). Jednak radzę sobie, gdy ktoś usiłuje to zrobić, znam te mechanizmy. Z pewnością nie pozwolą siebie i drużyny wytrącić z równowagi.

W Nowej Soli mieszkasz od trzech lat, jak ci się tutaj żyje?

Przyszedłem za siatkówką i jestem przekonany, że tutaj już zostanę. Jesteśmy z żoną na etapie poszukiwania mieszkania. Pracę mam w Żaganiu. Klub na miejscu. Kamila lubi swoją pracę w Nowej Soli. Jedyny minus jest taki, że kończę pracę i jadę prosto na trening, a w weekend na mecze. Jeden z moich trenerów powtarzał, że przyjdzie czas na odpoczynek, ale nie teraz.

W Astrze będę środkowym. Najlepszy środkowy, to taki, który nie przeszkadza na boisku. Niezbędne jest umiejętne dochodzenie do bloku. Trzeba czytać grę rozgrywającego. Kibicowi trudno to zauważyć. Środkowy meczu sam nie wygra. To zawodnik, który jest najbardziej skuteczny, jeżeli ma piłkę dobrze dograną. Oczywiście pod warunkiem, że jest się dobrym.

Jesteście teraz siatkarską rodziną. Ze szwagrem Michałem Majewskim graliście razem w Żaganiu. Twoja żona Kamila jest niemal na każdym meczu, podobnie jej rodzice.

Kiedy trwa sezon praktycznie cały czas rozmawiamy o siatkówce. Teraz na topie są nowinki, kto przychodzi, kto odchodzi. Teść nie stroni od krytyki (śmiech). Daje nam popalić, jak coś nie idzie. Nie ma sentymentów.

Jaki jest twój siatkarski plan na Nowa Sól?

Biorąc pod uwagę zaangażowanie kibiców i sponsorów, to doskonały fundament do tego, żeby stworzyć silny zespół. Jeżeli nowosolanie będą chcieli pierwszej ligi, będzie ich cieszyć nasza gra, to nas to poniesie. Teraz przed nami budowanie zespołu. Może to potrwać dwa, trzy lata i wtedy zaatakować. Stać nas na zbudowanie bardzo mocnej drużyny, po dwóch, trzech zawodników na każdą pozycję. Mecze nie zawsze wychodzą, czasami ktoś ma słabszy dzień. Wtedy z kwadratu wchodzi ktoś równie dobry albo i lepszy. Moim zdaniem to osiągalne. Od dwóch tygodni zacząłem treningi i czekam na pozostałych zawodników. Trener Jeton powiedział, że zaczniemy od wspólnego meczu w piłkę nożną. To będzie masakra, bo jestem bardzo słaby w nogę (śmiech).

Kolejnym Koliberkiem w tym sezonie będzie Przemysław Kępski, w ostatnim sezonie siatkarz Sobieskiego Żagań a wcześniej AZS Zielona Góra. W rozmowie z nami zdradza, co zaważyło, że wybrał Nową Sól

Jesteś doświadczonym siatkarzem, stabilnym i pewnym siebie na boisku, ale z pewnością pamiętasz swoje początki.

Moja przygoda z siatkówką zaczęła się w rodzinnej Bielawie na Dolnym Śląsku. Wujek zaprowadził mnie na pierwszy trening do miejscowego klubu. Spodobało mi się i tak zostało do dzisiaj, czyli na trzynaście lat. Wiadomo, jak większość chłopaków próbowałem kopać piłkę. Jako dziecko chodziłem nawet do szkółki piłkarskiej, ale to był epizod. W bielawskim klubie siatkarskim skończyłem wiek juniora a po nim wyjechałem do Zielonej Góry. Przez kolejne siedem sezonów grałem w zielonogórskim AZS. Z kolei ostatni rok w Sobieskim Żagań.

Dlaczego zdecydowałeś się na przejście do Astry Nowa Sól, czy zasilający nasz klub koledzy z Sobieskiego i AZS mieli znaczenie?

Stanąłem przed trudnym wyborem. Wahałem się, nie wiedziałem, na co mam się zdecydować. W pewnym sensie koledzy, którzy przeszli do Nowej Soli też mieli wpływ.

Miałem różne propozycje, z niektórych od razu zrezygnowałem. Została mi do wyboru Zielona Góra i Nowa Sól. Początkowo skłaniałem się do Zielonej później jednak zmieniłem zdanie. Bardzo dużo myślałem, kosztowało mnie to dwa tygodnie. Ostatecznie po analizie za i przeciw zdecydowałem się na Nową Sól. Wszystko brałem pod uwagę, zaczynając od poziomu sportowego poprzez skład personalny, kibiców i atmosferę. Nie będę ukrywał, że duże znaczenie mieli kibice. To, co się dzieje w Nowej Soli trudno opisać słowami. Niesamowita magia siatkówki. Kiedy się widzi nowosolską publiczność to ma się ciarki. Robią ogromne wrażenie. Kiedy graliśmy z Astrą play off w Żaganiu to zerkałem na nowosolskie trybuny. Z powodu kontuzji stałem wtedy w kwadracie i mogłem poobserwować, co się dzieje. Z przyjemnością patrzyłem na ogromne wsparcie z trybun, jakie miała Astra. Coś wspaniałego. Mam nadzieję, że w nadchodzącym sezonie osobiście doświadczę takiego dopingu.

Jesteś na pozycji przyjmującego, czy zawsze tak było?

Jestem na przyjęciu, choć ze wzrostem 186 jestem jednym z niższych zawodników. Do siatkówki mógłbym być nieco wyższy (śmiech). Lubię być przyjmującym i wyskakiwać do bloków. Dobrze i pewnie się w tym czuję. Czasami pojawiała się myśl, że może fajnie byłoby być rozgrywającym. Sprawdzić się i przekonać, czy dobrze bym kombinował. Jednak to raczej zachcianka.

Z siatkarzami Astry nie musisz się specjalnie zgrywać, znacie się. Jak myślisz jaki stworzycie zespół?

Z zawodnikami dobrze się znam. Z kilkoma osobami miałem przyjemność grać w jednym zespole w Zielonej Górze i Żaganiu. Z innymi spotykaliśmy się po przeciwnej stronie siatki. Nie znam najmłodszych chłopaków Astry, ale za chwilę się poznamy. To będzie ciekawy, dobry i mocny zespół. Myślę, że stworzymy lubiącą się ekipę. My właściwie już się przyjaźnimy. Spędzamy ze sobą czas nie tylko na boisku, ale też prywatnie. Ma to ogromne znaczenie, taki kolektyw zawsze pozytywnie wpływa na grę. Zresztą za chwilę to udowodnimy. W drugiej połowie sierpnia stawiam się na wspólnych przygotowaniach.

Może teraz czeka cię siedem lat w Nowej Soli?

(śmiech) Skupię się na pierwszym sezonie, będzie to sprawdzające zarówno dla mnie jak i dla drużyny. Może na kolejne lata wszyscy będziemy zadowoleni i zostanę na dłużej. Bardzo chciałbym awansować do pierwszej ligi, bo w drugiej jestem od wielu lat. Gdyby to się udało z Nową Solą to byłbym bardzo zadowolony.

Po dwuletniej przerwie i grze w Sobieskim Żagań wraca do Astry Nowa Sól jej wychowanek Alan Goltz. W rozmowie z nami zdradza, co czuje wracając do domu, jak bardzo się zmienił i na co najbardziej się cieszy

Od dziecka grałeś w Nowej Soli, co sprawiło, że przeszedłeś do Żagania?

Przyszła dobra propozycja i zaryzykowałem, podjąłem wyzwanie. Dzisiaj z perspektywy uważam, że to był strzał w dziesiątkę. Bardzo dobrze mi to zrobiło. Rozwinąłem się pod każdym względem. Poukładałem życie zarówno sportowe jak i osobiste.

Kiedy zacząłeś przygodę z siatkówką, jak toczyła się Twoja historia?

W siatkówkę zacząłem grać w czwartej klasie szkoły podstawowej. Uczyłem się w nowosolskiej ósemce. Wszyscy koledzy grali w piłkę nożną a mnie ta siatkówka jakoś podpasywała. Dobrze przeszedłem testy i wziął mnie pod skrzydła trener Aleksander Karimow. Mijały lata a ja wciąż grałem w siatkówkę przechodząc wszystkie szczeble szkolenia. Początkowo byłem najniższy w zespole. Dopiero w gimnazjum urosłem jednego roku o dziesięć centymetrów a z czasem przybywało mi kolejnych i tak do 196 cm. Jestem najwyższy w rodzinie, dziadek jest wysoki, ale nie aż tak (śmiech).

Grałem w Nowej Soli w trzeciej i później w drugiej lidze. Nieustająco byłem jednak najmłodszy w zespole. Koledzy byli bardziej doświadczeni. Trudno było mi się wykazać.

Jednym słowem stałeś w kwadracie i klaskałeś, jak dzisiaj najmłodszy z Koliberków Tomek Panasiuk.

Tak (śmiech), kiedy dziś patrzę na Tomka Panasiuka to jakbym widział siebie. Dokładnie tak samo jak on teraz najczęściej byłem rezerwowym. Stale stałem w kwadracie, ale za to krzyczałem najgłośniej i mocno klaskałem. Kiedy się jest wytrwałym, ciężko trenuje i kocha siatkówkę to wychodzi się z kwadratu. Pomogło mi przejście do Sobieskiego Żagań. Bałem się, nie wiedziałem, co mnie czeka. Nigdy wcześniej nie opuszczałem Nowej Soli. Razem z grą w Sobieskim zacząłem pracę w firmie trenera Chaberskiego. Wszystko się poukładało. Trener dbał, żebyśmy mieli transport z Zielonej Góry do Żagania na treningi. Z czasem zamieszkałem w Zielonej Górze, bo tak było wygodniej. W Żaganiu grałem dwa sezony. Dostałem potężnego „kopa” (śmiech). Tak jak chciałem zacząłem od razu dużo grać w pierwszym składzie. Musiałem się wykazać, ciężko na to pracowałem. Sobieski to wojskowy klub i z takim właśnie podejściem do zawodników. Trzeba było być wytrzymałym także psychicznie. Nie przeszkadzało mi to, radziłem sobie i chyba dorosłem. W Nowej Soli byłem zawsze miejscowym wychowankiem, który kiedyś był tym najniższym. Tam nie było sentymentów, tylko treningi (śmiech). Tak naprawdę to w każdym klubie jest ciężko, jeżeli podchodzi się do gry na poważnie.

Co się stało, że postanowiłeś wrócić do domu i co na to trener Sobieskiego?

Trener Chaberski nie ma pretensji. Takie są losy siatkarzy, rozumie mnie. Zresztą powiedziałem mu o mojej chęci powrotu do Astry, przed play offami. Dokładnie po meczu Nowej Soli z Bolesławcem w drugiej rundzie zasadniczej. Porozmawiałem wtedy z prezesem Rolą, zapytałem, co on na mój powrót. Dostałem zielone światło. Odmeldowałem się ze swoich planów w Żaganiu. Trener Chaberski miał czas, żeby kogoś znaleźć na moje miejsce.

Z tego, co mówisz dobrze Ci się grało w Sobieskim. Co sprawiło, że zapragnąłeś wrócić do Nowej Soli?

Rzeczywiście gra w Sobieskim bardzo dużo mi dała. Jestem teraz starym wyjadaczem (śmiech). Wracam pewny siebie, o dwa lata starszy, bardziej stabilny sportowo i emocjonalnie. Podoba mi się atmosfera, jaka jest na meczach Koliberków. Mając przerwę w grze w Żaganiu przyjeżdżałem tutaj na mecze Astry. Zachwycili mnie kibice, ten niesamowity doping, entuzjazm i radość na meczach. Jest pełna sala ludzi, wszyscy krzyczą, cieszą się, jest dużo rodzin z dziećmi i tancerze. Trzeba przyznać, że coś pięknego. Kiedy ja grałem nawet połowy tej publiczności nie było. Teraz mamy wspaniałych siatkarskich kibiców. Coś się zmieniło, aż chce się grać. Siatkówka w Nowej Soli zaczęła się rozwijać. Jest coraz lepsza organizacja. Jestem pewien, że w ślad za tym pójdą nasze coraz lepsze wyniki sportowe.

Rodzina się cieszy, że wracasz?

Tak są bardzo zadowoleni. Rodzice pracują za granicą. Dziadkowie jednak będą musieli chodzić teraz na wszystkie mecze. Bardzo lubią siatkówkę i zawsze mnie wspierali. Widzę, że są zadowoleni, bo będą mnie częściej widywać. Tylko jak grałem w Żaganiu to oni wciąż kibicowali Koliberkom (śmiech).

Niemal ze wszystkimi w drużynie dobrze się znasz. Jaki Twoim zdaniem stworzycie zespół?

To będzie bardzo dobry i mocny skład. Uważam, że osiągniemy doskonały wynik. Graliśmy już razem, rozumiemy się na boisku, jesteśmy zgrani. Będziemy mocni doświadczeniem. Mamy wszystko, co trzeba, żeby wywalczyć szczyt tabeli. Ale nic za darmo, czeka nas jednak ciężka praca. Może będziemy mieli wymarzoną pierwszą ligę. Siatkówka jest dla mnie wielką przygodą. Kiedy szedłem do Żagania byłem wystraszony, teraz jestem spokojny. W Nowej Soli czuję się pewnie, jestem u siebie. Nie mogę się już doczekać pierwszego meczu. Chcę zobaczyć chodzącą po sali maskotkę Koliberka, poczuć swoich, nowosolskich kibiców. To jeszcze bardzo zbuduje atmosferę a nas zmotywuje.

Dlaczego spośród różnych klubów proponujących mu grę Maciej Januszewski, dotychczasowy rozgrywający AZS Zielona Góra, wybrał Astrę Nowa Sól? W rozmowie z nami odpowiada na to i na inne pytania

Jesteś zielonogórzaninem, ale poprzez siatkówkę związanym też z Nową Solą. Dlaczego zdecydowałeś się do nas wrócić?

Początkowo zastanawiałem się, co dalej. Miałem kilka propozycji z klubów zaprzyjaźnionych z naszą grupą. Wiedziałem, że w Zielonej Górze to koniec. Ponownie ujęła mnie za serce Nowa Sól. Miałem okazję być na pierwszym meczu rundy play-off Astry z Sobieskim Żagań. Byłem pod ogromnym wrażeniem tego, co zobaczyłem. Atmosfera była niesamowita, nie spodziewałem się, że pod tym względem miasto tak bardzo się zmieniło.

Widziałem już zdjęcia na Facebooku i informacje na stronie, że jest inaczej, ale dopiero, jak to zobaczyłem, to poczułem. To, co się wydarzyło wokół nowosolskiej siatkówki, jest fenomenem. Siedziałem oczarowany i nie wiedziałem, komu kibicować, bo w obu drużynach miałem kolegów (śmiech).

Chyba wtedy coś mi w duszy zagrało. Nawet nie żadne sprawy finansowe, bo miałem konkretniejsze propozycje. Ważniejsza sprawa to skład, a ten w zbliżającym się sezonie będzie naprawdę dobry. Już nie mogę się doczekać pierwszego meczu.

Jak dobrze znasz chłopaków z drużyny?

Grałem z Alanem Goltzem i Pawłem Skibickim. Bartek Odwarzny to mój serdeczny przyjaciel, znamy się od lat – nie tylko z siatkarskiego parkietu. Podobnie dobrze znam się z Przemkiem Kępskim, Dawidem Witkiewiczem i oczywiście trenerem Przemkiem Jetonem.

Przez trzy lata grałem w Nowej Soli i byłem już Koliberkiem (śmiech). Może nie jest to powrót do domu, bo jestem zielonogórzaninem, ale jednak powrót. Będziemy mieli dużą przewagę nad pozostałymi drużynami – nie będziemy musieli się ze sobą zgrywać. Znamy się i rozumiemy bez słów.

Mówisz w sposób zdecydowany i pewny; jesteś przekonany, że to będzie czas Koliberków?

Tak, bo mamy naprawdę bardzo duży potencjał. Wiem, na co stać chłopaków. Jeżeli tylko dajemy z siebie wszystko, jesteśmy w tej grupie nie do zatrzymania. Pozostałe drużyny się budują, a my już jesteśmy zbudowani. Dlatego nie mam wątpliwości, że będziemy superzespołem.

Może trzeba zacząć od tego, że my się bardzo lubimy. Spotykamy się także poza boiskiem, a atmosfera to podstawa. Znowu możemy spotkać się po jednej stronie siatki po tym, jak ja grałem w Zielonej Górze czy chłopaki w Żaganiu.

Przypominam sobie pierwszy sezon w Nowej Soli. Nie mieliśmy wtedy wybitnych nazwisk, a zrobiliśmy doskonały wynik. Stało się tak, bo tworzyliśmy drużynę. Teraz jesteśmy starsi i jeszcze bardziej doświadczeni.

Zakładałeś, że kiedyś wrócisz do Nowej Soli?

Wracając do Zielonej Góry skupiałem się na nowym wyzwaniu. Teraz, gdy ponownie będę grał dla nowosolan, cieszę się, bo miasto i jego mieszkańcy są mi bliscy.

Nowosolska siatkówka idzie w dobrym kierunku. Siedząc na trybunach podczas tego meczu z Sobieskim usłyszałem, jak dzieci pytają rodziców, kiedy będzie znowu mecz w Nowej Soli. Bardzo się zmartwiły, że kolejne są na wyjeździe. To obrazki, których nie znam z meczów wcześniejszych, kiedy byłem częścią Astry. Wtedy trzeba było zachęcać znajomych, żeby przyszli nam pokibicować. Teraz wreszcie zagram dla prawdziwych kibiców. Chciałbym jeszcze powalczyć na parkiecie, jeszcze dać z siebie wszystko, bo wiem, że na wiele mnie stać. Siatkówka mnie cieszy i bawi. Wiele radości dają mi treningi i mecze.

Do zobaczenia w połowie sierpnia na pierwszym treningu.

Dziękuję za rozmowę.

Siatkarze Astry mają kolejnego zawodnika. Tym razem do drużyny dołączył Adam Sobota dotychczasowy zawodnik Chrobrego Głogów. W rozmowie z nami zdradza dlaczego zdecydował się opuścić dolnośląski klub

W ostatnich dniach podpisałeś kontrakt z Astrą Nowa Sól i dołączyłeś do grona Koliberków. Jesteś bardzo dobrym zawodnikiem, każda drużyna chciałaby mieć cię w zespole, tymczasem zgłosiłeś chęć grania z nami, dlaczego?

Od pewnego czasu obserwowałem nowosolską siatkówkę. Wyraźnie coś się zaczęło dziać wokół tematu. Na meczach zaczęło pojawiać się coraz więcej kibiców. Oglądałem zdjęcia na FB i widziałem zadowolonych, dopingujących siatkarzy mieszkańców. Bardzo mi się to spodobało. Mam też kontakt z Arturem Sławnikowskim, który przeszedł z BTS Bolesławiec do Astry. Rozmawialiśmy o Nowej Soli, mówił, że na najbliższy sezon wybrał Koliberki. Z parkietów młodej ligi znam też Maćka Kleinschmidta, on też opowiadał o super atmosferze i klimacie jaki miasto tworzy dla siatkówki. Mówił o dobrej organizacji w klubie. To wszystko miało dla mnie duże znaczenie. Przemyślałem temat i też postanowiłem dołączyć do zespołu, co spotkało się z aprobatą trenera Jetona.

Gdzie zacząłeś swoją przygodę z siatkówką, jak się toczyły Twoje siatkarskie losy?

Pochodzę z Kędzierzyna Koźla. Tam zaczęła się moja przygoda z siatkówką. Jak większość siatkarzy zacząłem w gimnazjum. Dalej uczyłem się w liceum Akademii Talentów Jastrzębskiego Węgla. Szkołę średnią dokończyłem jednak grając w Efektorze Kielce. To właśnie w Efektorze poznaliśmy się z Arturem Sławnikowskim, gdzie przez rok byliśmy w jednej drużynie. Dobrze nam się razem „zgrywało”. Ostatni sezon spędziłem w Chrobrym Głogów, gdzie dobrze mi się grało. Poznałem fajnych chłopaków, ludzi w klubie. Lubię Głogów. Zresztą dzisiaj tam studiuję. Jeden kierunek mam już za sobą, ale uczę się na kolejnym: finansach i rachunkowości. Nadal będę dojeżdżał na studia do Głogowa.

Znasz naszych pozostałych chłopaków z drużyny?

Tylko z parkietu, kiedy graliśmy przeciwko sobie. Jestem pewien, że kiedy się poznamy to stworzymy dobry zespół. Wszystkich nas łączy miłość do siatkówki. Jeżeli na parkiecie każdy z nas daje z siebie wszystko to tworzy się więź i zrozumienie. Słyszałam wiele dobrego o chłopakach z Nowej Soli. Zamieszkam razem z Arturem, na co już się cieszę. Chcę razem z nowosolanami grać dla takiej publicznością jaką widziałem na zdjęciach.

Jakie są twoje plany związane z siatkówką?

Oczywiście wejść z Nową Solą do pierwszej ligi

Artur Sławnikowski rozgrywający z BTS Bolesławiec przeszedł do Astry Nowa Sól. Oczekiwanie na ostateczną decyzję siatkarza trwało kilka tygodni. Koliberki zyskały tym transferem doskonałego rozgrywającego, który znacząco wzmocni drużynę

Zdecydowałeś się zostać Koliberkiem. Z takim nazwiskiem to chyba najlepsza drużyna dla ciebie?

(śmiech) Tak, rzeczywiście pasujemy do siebie.

Pod Twoim adresem płynęły ciekawe siatkarskie propozycje. BTS Bolesławiec też nie chciał się z Tobą rozstawać Ty jednak wybierasz Nową Sól, dlaczego?

Astra Nowa Sól ma ciekawy plan na przyszłość. Pracownicy klubu i siatkarze nie obiecują cudów mówią o ciężkiej pracy, która ma doprowadzić drużynę do wejścia do pierwszej ligi.  Zawsze trzeba najpierw zbudować optymalną drużynę. Podoba mi się taka perspektywa, chcę uczestniczyć w tym projekcie i być częścią zespołu. Uczciwe jest też zapowiadane, że potrwa to kilka lat. Awans do pierwszej ligi będzie wielkim plusem dla miasta. Słyszałem, że nowosolanie lubią siatkówkę, że przychodzą na mecze i zależy im na grze swojej drużyny. To też ma dla mnie znaczenie.

Ostatnie lata spędziłeś w Bolesławcu. Co się działo wcześniej, przed drużyną BTS?

Pochodzę z Łodzi i pierwsze siatkarskie kroki tam stawiałem. Zacząłem w piątej klasie szkoły podstawowej. Z łódzkich parkietów nie schodziłem do trzeciej klasy liceum. Wtedy dostałem propozycję z Kielc, gdzie grałem w młodej lidze. Dorosłą siatkówkę zacząłem już w Bolesławcu. Polubiłem miasto i ludzi. Nie graliśmy tylko dla siebie ale dla dużej grupy wspierających nas kibiców. W Bolesławcu wiele się nauczyłem, za co dziękuję. Ostatnio przez dwa lata mieszkałem w Legnicy a do Bolesławca dojeżdżałem na treningi. Jestem daleko od rodzinnego domu ale układam tutaj swoje życie. Teraz wiążę się z Nową Solą.

Poznałeś już chłopaków z Astry?

Szczerze mówiąc to nie znamy się zbyt dobrze. Czasami przed meczami czy po meczach mogliśmy zamienić ze sobą zdanie ale to za mało, żeby się poznać. Nie jestem miejscowy a to trochę utrudnia nawiązywanie relacji. Miejscowi lepiej się znają z gry w kadetach czy juniorach, ze wspólnych obozów sportowych i rozgrywek ligowych. Jednak z tego co wiem atmosfera w drużynie jest fajna a ma być jeszcze lepsza. Z tymi chłopakami których znam z pewnością zbudujemy lubiącą się drużynę. Muszę jakoś pogodzić piąty rok studiów, pisanie pracy, siatkówkę, mieszkanie w Nowej Soli. Trochę się tym martwię ale może nie będzie tak źle. W Legnicy mam dziewczynę, która mnie mocno wspiera i jest moim najwierniejszym kibicem.

Co studiujesz?

Finanse i zarządzanie w przedsiębiorstwie.

Może będziesz wspierać klub nie tylko swoją grą ale i wiedzą ekonomiczną?

Czemu nie, może się przydam. (śmiech)

Kiedy zobaczymy cię w naszym mieście?

W połowie sierpnia rozpoczynamy okres przygotowawczy. Wtedy będę już na miejscu i rozpocznę treningi. Na pozycji rozgrywającego gram od dziesięciu lat. Odnajduję się w tej roli. Lubię brać odpowiedzialność za swoją grę i podejmowane decyzje, nie boję się tego. Miałem w tym roku mieć testy do pierwszej ligi. Mijał czas a ja nie mogłem dojść do porozumienia z trenerem pierwszoligowców. Postanowiłem, że nie czekam tylko idę z Nową Solą. Mam nadzieję, że zostanę z wami na dłużej i wspólnie będziemy świętować wygranie pierwszej ligi.

– Jest sporo bardzo pozytywnych i zaangażowanych osób, wierzę, że razem osiągniemy cel – mówi o przyszłym sezonie Przemysław Jeton, trener siatkarzy Astry Nowa Sól. Jednocześnie podsumowuje to, co działo się w niedawno zakończonych rozgrywkach

Monika Owczarek: Meczem z Międzyrzeczem u siebie siatkarze Astry zakończyli rozgrywki. To był zupełnie inny sezon niż poprzedni. Gdybyś miał porównać go z wcześniejszym, to co było inaczej?

Przemysław Jeton: W porównaniu do poprzedniego sezonu sam skład Astry bardzo się różnił. Rozstaliśmy się praktycznie z całą podstawową szóstką. Dzięki temu więcej szans dostali siatkarze, którzy zazwyczaj byli zmiennikami (Witkiewicz, Janusz czy Zakrzewski). Do zespołu dołączyło sporo młodych zawodników, mniej doświadczonych, którzy przygodę z dorosłą siatkówką dopiero zaczynają.

Na papierze w tamtym roku chyba jednak była silniejsza ekipa. Potwierdzał to ubiegły sezon zasadniczy, w którym wygraliśmy praktycznie wszystko. Niestety, play-offy nie potoczyły się po naszej myśli.

W tym sezonie cele zostały zrealizowane z nawiązką. Wiedzieliśmy, że będzie ciężko – młody zespół, sporo nowych twarzy. Pozycja przed play-offami była bardzo dobra – środek stawki. Play-offy okazały się bardziej pomyślne niż w poprzednim sezonie. Bardzo udana rywalizacja z Sobieskim Żagań na długo utkwi w pamięci. W tym sezonie nie spoczywała na nas tak duża presja jak w poprzednim, ten sportowy luz nam pomagał. W poprzednich rozgrywkach szczególnie ten nieszczęsny złoty set nieco nas sparaliżował.

Gdybyś miał ocenić dwie tegoroczne rundy zasadnicze, to jakie one były dla was, czym się różniły, czy gdzieś nastąpił spadek i później mocna odbudowa?

Byliśmy bardzo zadowoleni po pierwszej rundzie fazy zasadniczej. Czwarte miejsce brałbym chyba przed sezonem w ciemno, niemal wszystko układało się po naszej myśli. Mały spadek odnotowaliśmy na początku rundy rewanżowej. Po odejściu Piotrka Kramera do Stali Nysa straciliśmy na mocy. Trochę czasu nam zajęło poukładanie lekko rozsypanych klocków, ale całe szczęście im dłużej trwał sezon, tym nasza dyspozycja rosła. Im bliżej play-offów, tym zespół bardziej się docierał i nabierał więcej pewności w grze.

Po wygranej u siebie z Międzyrzeczem uwierzyliśmy, że stać nas na wiele. Niestety, w play-offach Orzeł okazał się mocniejszy, ale nasza gra naprawdę mogła cieszyć oko.

Który z meczów sezonu zasadniczego pamiętasz najbardziej, który zapisał się szczególnie w twojej głowie – z różnych względów, tych pozytywnych czy też negatywnych?

W rundzie zasadniczej zagraliśmy dwa bardzo dobre i dwa bardzo słabe spotkania. Do tych pozytywnych występów zaliczyłbym wygraną na własnym parkiecie z SPS Chrobry Głogów oraz Orłem Międzyrzecz. Jak się teraz okazało – najsilniejszymi zespołami w naszej grupie. Obydwa spotkania stały na kapitalnym poziomie. Mecz z Głogowem szczególnie bym wyróżnił. Potrafiliśmy w drugim secie odwrócić losy spotkania i zdominować faworyzowanych gości, którzy tego dnia nie mieli nic do powiedzenia.

Mecz z Orłem to bardzo wyrównane i emocjonujące – od samego początku aż do ostatniej piłki – spotkanie. Wygrana po tie-breaku przy pełnej publice. To chyba wtedy narodziła się Koliberkomania.

Niestety, słabe mecze również się zdarzały. Choćby klęska z WKS Sobieski Żagań na wyjeździe, pamiętny przegrany set 7:25… Chyba długo o nim nie zapomnimy. Drugim takim słabym spotkaniem była wyjazdowa porażka w Bielawie. Przeszliśmy kompletnie obok meczu. Brakowało walki, wiary w sukces i odpowiedniej determinacji, a tego nie można zaakceptować.

A gdybyś miał powiedzieć kilka zdań o grze Koliberków w play-offach?

Gra na bardzo dobrym poziomie. Bez zbędnych negatywnych emocji, bez presji. Czerpaliśmy radość z każdej pojedynczej akcji, było widać w tym zaangażowanie i walkę o każdą piłkę. W końcu nasz zespół wyglądał jak dojrzały monolit, który wie, jak osiągnąć upragniony cel.

Przed siatkarzami wakacje, jakie są plany zespołu? Czy chłopaki wracają do swoich domów?

Część siatkarzy studiuje, uczy się w liceum – na tym teraz mogą się skupić, żeby pozaliczać egzaminy. Druga część pracuje jak zwykły szary człowiek. Do tego mamy rodziny, z którymi możemy nadrobić czas poświęcony dotąd siatkówce.

Głowa – tak samo jak mięśnie – musi odpocząć po wyczerpującym sezonie. Przyjezdni po studiach wracają do rodzinnych domów. Po chwili odpoczynku wszystkich czeka ciężka, indywidualna praca. Krótkie wakacje, później intensywnie spędzony czas na siłowni. Zawodnicy dodatkowo szukają gry na plaży. Siatkówka plażowa to świetny sposób na spędzenie wolnego czasu, ale również doskonała forma treningu uzupełniającego.

Jakie są twoje plany na przerwę w rozgrywkach?

Chwila odpoczynku z pewnością mi się przyda, to był wyczerpujący sezon. Później dalsza praca nad swoją formą fizyczną. Nie składam jeszcze broni, chcę się dobrze przygotować do kolejnego sezonu.

Poza tym kompletowanie składu na kolejne rozgrywki. To moje główne zadanie, rozmowy z zawodnikami i zarządem klubu.

Jednym z największych wyzwań, o czym już mówiłeś, jest skompletowanie drużyny na kolejny sezon. Możesz już uchylić rąbka tajemnicy?

W przyszłym tygodniu mamy rozmowy z naszymi zawodnikami. Mam nadzieję, że uda się przedłużyć współpracę z większością obecnego składu. Mam również świadomość, że po dobrym sezonie chłopaki będą przebierać w innych ofertach. Poza tym wiem, że szykują się powroty do naszego zespołu zawodników, którzy kiedyś reprezentowali nasze barwy, ale na konkrety jeszcze trzeba będzie poczekać. Powoli będziemy zdradzać poszczególne nazwiska.

Jaki tak naprawdę musi być „dobry zawodnik”?

Poukładany – zarówno fizycznie, jak i mentalnie. To musi być zawodnik, który kocha siatkówkę, potrafi współpracować w zespole, nie boi się ciężkiej pracy i stawia na rozwój.

Które pozycje wymagają największego wzmocnienia?

O tym dowiemy się po deklaracjach naszych zawodników. Ale z pewnością musimy zadbać o szerszy skład. Chciałbym, żeby dołączyło do nas również kilku bardziej doświadczonych zawodników.

Dobrze idzie nowosolskim kadetom, wyróżniają się swoją grą, dotarli do ćwierćfinałów Mistrzostw Polski. Za kilka lat to może być zaplecze Astry?

Oczywiście. Mam taką ogromną nadzieję. Oglądałem ich niejednokrotnie w akcji, mają spory potencjał. Wiemy, że przed nimi jeszcze sporo pracy i zaangażowania w trening. Ci, którzy będą gotowi na dołączenie do zespołu drugoligowego, z pewnością dostaną taką szansę. Świetną robotę z nimi robi trener Andrzej Krzyśko, dla niego przede wszystkich słowa uznania.

Co z tobą, czy nadal będziesz grającym trenerem? Jakie są tego plusy, a jakie minusy?

W przyszłym sezonie z pewnością znów będę godził dwie funkcje. Nie jest łatwo być zawodnikiem i trenerem jednocześnie, dlatego za dużo plusów nie ma. Może taki, że sam czuję po sobie, jak intensywne są poszczególne ćwiczenia – czy dorzucić do pieca, czy może odpuścić, bo już sezon daje się we znaki.

Czasami moje doświadczenie przydaje się na boisku i wspieram drużynę, jak tylko mogę, swoją grą. Największym minusem jest to, że z perspektywy boiska nie widać tak dobrze gry jak z boku. Ciężko mi oceniać poszczególne zagrania. Ale obiecuję, że zrobię wszystko, żeby to był mój ostatni sezon w podwójnej roli (śmiech).

W ostatnich miesiącach mocno budowana była nowosolska Koliberkomania, jak ci się to podoba?

Podoba – i to bardzo. To jedno z moich marzeń: żeby nowosolska siatkówka wdrapała się na wyższy poziom. Jest sporo bardzo pozytywnych i zaangażowanych osób, wierzę, że razem osiągniemy cel.

Bez wątpienia kibice są naszą siłą napędową. Widać to po wynikach. U siebie, przy naszej publiczności jesteśmy praktycznie nie do zatrzymania. Początek sezonu i my, i kibice mieliśmy niemrawy. Od kiedy hala przy ul. Botanicznej zaczęła się wypełniać po brzegi, nam dodało to więcej motywacji, a co za tym idzie – gra jest zdecydowanie lepsza. Mam wrażenie, że gra ruszyła, od kiedy zaczęła wspomagać nas tańcząca grupa. Dają czadu! Rozgrzewają publikę nie mniej intensywnie niż my.

Poza tym od razu więcej ludzi zaczęło chodzić na mecze. Z tego miejsca chciałbym bardzo podziękować osobom odpowiedzialnym za tę świetną grupę tancerzy.

Czy w związku z rodzącą się modą na siatkówkę czujesz presję, czy to miłe uczucie?

To bardzo miłe uczucie. Odbieram to nie jako presję, lecz jako dodatkową motywację do działania. Nie możemy zawieść tej cudownej publiczności oraz ludzi, którzy mocno się angażują, żeby nas wspierać. Mam nadzieję, że cały czas będzie to szło w odpowiednim kierunku i siatkówką zarazimy całe miasto.

Przed tobą wielkie wyzwanie, nowy zespół, wizja rozwoju naszej siatkówki. Jak się widzisz w tym kontekście?

Mimo młodego wieku zajmuję się tym już przez kilka lat. Chyba byłem najmłodszym trenerem w historii całej II ligi (śmiech).

Siatkówka to moja wielka pasja, a miasto Nowa Sól to ukochana mała ojczyzna. Dlatego właśnie po studiach zdecydowałem się opuścić większe miasto i wrócić, realizować się w naszym mieście. Lubię wyzwania, poza tym mam wielu ludzi, którzy mnie wspierają w tym, co robię.