W sezonie 2021/2022 w kadrze Astry zabraknie Alana Goltza. Przyjmujący, podobnie jak Bartosz Odwarzny, przenosi się do WKS Sobieski Arena Żagań.

Były już zawodnik Astry jest wychowankiem klubu z Nowej Soli. Koliberki reprezentował przez wszystkie etapy siatkówki młodzieżowej oraz na poziomie III i II ligi. 27- letni zawodnik mile wspomina granie w macierzystym klubie przede wszystkim ze względu na atmosferę panującą na hali przy ul. Botanicznej i wsparcie jakie drużyna otrzymywała ze strony sympatyków koliberków.

Ostatnie lata w Nowej Soli będę wspominał bardzo dobrze. Duże podziękowania należą się kibicom, którzy nas wspierali i dopingowali na każdy możliwy sposób. – komentuje Alan Goltz.

Teraz przyjmujący przenosi się do Żagania. Nie będzie to pierwszy epizod Goltza w drużynie WKS. Zawodnik reprezentował już wojskowych w sezonach 2016/2017 oraz 2017/2018. Jak przyznaje, przechodzi do Sobieskiego z chęcią współpracy z trenerem Dobkiem oraz by walczyć z zespołem o najwyższe cele. Do zespołu z Żagania prędzej przeniósł się również dobrze znany nowosolskiej publiczności Maciej Kleinschmidt oraz Bartosz Odwarzny.

„Do zespołu z Żagania przechodzę, ponieważ przekonała mnie współpraca z doświadczonym trenerem, budowa składu jak i cel na przyszły sezon, który jest równie ambitny jak w Nowej Soli” – puentuje były już zawodnik Astry.

Po dwuletniej przerwie i grze w Sobieskim Żagań wraca do Astry Nowa Sól jej wychowanek Alan Goltz. W rozmowie z nami zdradza, co czuje wracając do domu, jak bardzo się zmienił i na co najbardziej się cieszy

Od dziecka grałeś w Nowej Soli, co sprawiło, że przeszedłeś do Żagania?

Przyszła dobra propozycja i zaryzykowałem, podjąłem wyzwanie. Dzisiaj z perspektywy uważam, że to był strzał w dziesiątkę. Bardzo dobrze mi to zrobiło. Rozwinąłem się pod każdym względem. Poukładałem życie zarówno sportowe jak i osobiste.

Kiedy zacząłeś przygodę z siatkówką, jak toczyła się Twoja historia?

W siatkówkę zacząłem grać w czwartej klasie szkoły podstawowej. Uczyłem się w nowosolskiej ósemce. Wszyscy koledzy grali w piłkę nożną a mnie ta siatkówka jakoś podpasywała. Dobrze przeszedłem testy i wziął mnie pod skrzydła trener Aleksander Karimow. Mijały lata a ja wciąż grałem w siatkówkę przechodząc wszystkie szczeble szkolenia. Początkowo byłem najniższy w zespole. Dopiero w gimnazjum urosłem jednego roku o dziesięć centymetrów a z czasem przybywało mi kolejnych i tak do 196 cm. Jestem najwyższy w rodzinie, dziadek jest wysoki, ale nie aż tak (śmiech).

Grałem w Nowej Soli w trzeciej i później w drugiej lidze. Nieustająco byłem jednak najmłodszy w zespole. Koledzy byli bardziej doświadczeni. Trudno było mi się wykazać.

Jednym słowem stałeś w kwadracie i klaskałeś, jak dzisiaj najmłodszy z Koliberków Tomek Panasiuk.

Tak (śmiech), kiedy dziś patrzę na Tomka Panasiuka to jakbym widział siebie. Dokładnie tak samo jak on teraz najczęściej byłem rezerwowym. Stale stałem w kwadracie, ale za to krzyczałem najgłośniej i mocno klaskałem. Kiedy się jest wytrwałym, ciężko trenuje i kocha siatkówkę to wychodzi się z kwadratu. Pomogło mi przejście do Sobieskiego Żagań. Bałem się, nie wiedziałem, co mnie czeka. Nigdy wcześniej nie opuszczałem Nowej Soli. Razem z grą w Sobieskim zacząłem pracę w firmie trenera Chaberskiego. Wszystko się poukładało. Trener dbał, żebyśmy mieli transport z Zielonej Góry do Żagania na treningi. Z czasem zamieszkałem w Zielonej Górze, bo tak było wygodniej. W Żaganiu grałem dwa sezony. Dostałem potężnego „kopa” (śmiech). Tak jak chciałem zacząłem od razu dużo grać w pierwszym składzie. Musiałem się wykazać, ciężko na to pracowałem. Sobieski to wojskowy klub i z takim właśnie podejściem do zawodników. Trzeba było być wytrzymałym także psychicznie. Nie przeszkadzało mi to, radziłem sobie i chyba dorosłem. W Nowej Soli byłem zawsze miejscowym wychowankiem, który kiedyś był tym najniższym. Tam nie było sentymentów, tylko treningi (śmiech). Tak naprawdę to w każdym klubie jest ciężko, jeżeli podchodzi się do gry na poważnie.

Co się stało, że postanowiłeś wrócić do domu i co na to trener Sobieskiego?

Trener Chaberski nie ma pretensji. Takie są losy siatkarzy, rozumie mnie. Zresztą powiedziałem mu o mojej chęci powrotu do Astry, przed play offami. Dokładnie po meczu Nowej Soli z Bolesławcem w drugiej rundzie zasadniczej. Porozmawiałem wtedy z prezesem Rolą, zapytałem, co on na mój powrót. Dostałem zielone światło. Odmeldowałem się ze swoich planów w Żaganiu. Trener Chaberski miał czas, żeby kogoś znaleźć na moje miejsce.

Z tego, co mówisz dobrze Ci się grało w Sobieskim. Co sprawiło, że zapragnąłeś wrócić do Nowej Soli?

Rzeczywiście gra w Sobieskim bardzo dużo mi dała. Jestem teraz starym wyjadaczem (śmiech). Wracam pewny siebie, o dwa lata starszy, bardziej stabilny sportowo i emocjonalnie. Podoba mi się atmosfera, jaka jest na meczach Koliberków. Mając przerwę w grze w Żaganiu przyjeżdżałem tutaj na mecze Astry. Zachwycili mnie kibice, ten niesamowity doping, entuzjazm i radość na meczach. Jest pełna sala ludzi, wszyscy krzyczą, cieszą się, jest dużo rodzin z dziećmi i tancerze. Trzeba przyznać, że coś pięknego. Kiedy ja grałem nawet połowy tej publiczności nie było. Teraz mamy wspaniałych siatkarskich kibiców. Coś się zmieniło, aż chce się grać. Siatkówka w Nowej Soli zaczęła się rozwijać. Jest coraz lepsza organizacja. Jestem pewien, że w ślad za tym pójdą nasze coraz lepsze wyniki sportowe.

Rodzina się cieszy, że wracasz?

Tak są bardzo zadowoleni. Rodzice pracują za granicą. Dziadkowie jednak będą musieli chodzić teraz na wszystkie mecze. Bardzo lubią siatkówkę i zawsze mnie wspierali. Widzę, że są zadowoleni, bo będą mnie częściej widywać. Tylko jak grałem w Żaganiu to oni wciąż kibicowali Koliberkom (śmiech).

Niemal ze wszystkimi w drużynie dobrze się znasz. Jaki Twoim zdaniem stworzycie zespół?

To będzie bardzo dobry i mocny skład. Uważam, że osiągniemy doskonały wynik. Graliśmy już razem, rozumiemy się na boisku, jesteśmy zgrani. Będziemy mocni doświadczeniem. Mamy wszystko, co trzeba, żeby wywalczyć szczyt tabeli. Ale nic za darmo, czeka nas jednak ciężka praca. Może będziemy mieli wymarzoną pierwszą ligę. Siatkówka jest dla mnie wielką przygodą. Kiedy szedłem do Żagania byłem wystraszony, teraz jestem spokojny. W Nowej Soli czuję się pewnie, jestem u siebie. Nie mogę się już doczekać pierwszego meczu. Chcę zobaczyć chodzącą po sali maskotkę Koliberka, poczuć swoich, nowosolskich kibiców. To jeszcze bardzo zbuduje atmosferę a nas zmotywuje.